About Da Vinci Publishing

This breadth does not come from a desire to create a catalogue in which everything resembles everything else. On the contrary, Da Vinci has always regarded diversity of repertoire, interpretative traditions and artistic personalities as an essential part of its work as a publisher. Bach, Mozart, Beethoven or Schumann can coexist with composers who are almost absent from the recorded catalogue, with the recovery of historical repertoires and with the most recent expressions of musical creation, because what determines our interest in a project is not the category to which it belongs, but whether there is a sufficiently strong artistic reason for it to be published.

This vision extends across both Da Vinci Classics and Da Vinci Jazz, and finds a particularly concentrated expression in the Élus and Élus Antiqua collections, conceived for projects in which performers, repertoire, research and production quality come together at an exceptional level. Over the years, these collections have involved musicians and ensembles including Andrei Gavrilov, Mario Brunello, Giovanni Sollima, Barbara Frittoli and the Mariinsky Orchestra and Chorus, while Élus Antiqua has taken this direction further through productions devoted to historical repertoire and performance practice, including the Vivaldi project with Diego Fasolis, I Barocchisti, Ann Hallenberg and Romina Basso.

These projects are, however, only the most visible expression of a principle that applies across the company’s entire activity: the pursuit of quality is not reserved for a single collection or for a small number of releases regarded as exceptional. Every publication goes through the same process of evaluation, dialogue, production and approval, while adapting to the nature of the repertoire, the identity of the artist and the scale of the project.

Da Vinci Publishing was founded in Osaka in 2015, and its international identity has developed progressively through a network of relationships established across Europe, Asia, North America and many other markets. Physical distribution is now supported by specialist partners in the principal territories for classical recordings, including Egea Music in Italy, Harmonia Mundi Distribution in Germany and Austria, MVD Entertainment in the United States and Canada, and Tokyo M-Plus in Japan, alongside further national and regional distributors. Worldwide digital availability complements this physical network, while Naxos Music Library also brings the catalogue into the international sphere of libraries, universities and specialist listeners.

Alongside this structure, Da Vinci has developed extensive international press and communications activity. Its releases are regularly reviewed, discussed and broadcast across Europe, Asia and North America by magazines, newspapers, specialist media and broadcasters. Gramophone, Fanfare, Pizzicato, ResMusica, France Musique and many other publications and broadcasting organisations form part of a much broader network with which Da Vinci maintains an ongoing dialogue, because the life of a project does not end when a recording is manufactured or made available online.

For Da Vinci, publishing means creating the conditions in which a work can genuinely find its audience.

This idea connects activities that might otherwise appear separate. Recording production, music publishing, distribution, communication and engagement with the market are not independent compartments, but different stages of the same process. A project that simply remains within a catalogue, without adequate distribution, without communication and without a serious attempt to reach those who might listen to it, sell it, review it, programme it or study it, has, in our view, only been partially published.

The same principle guides Da Vinci Edition, through which music also takes form on the printed page. Its publishing catalogue encompasses historical repertoire, new editions and works by contemporary composers, with international distribution developed in partnership with Hal Leonard Europe. Recording and publishing are not regarded as unrelated activities: both seek to give a musical idea form, continuity, circulation and the possibility of successive interpretations.

Our relationship with recording stems from the same approach. The partnership developed with DV Studio allows our publishing and recording activities to be complemented by a specialist environment for the recording and post-production of classical music, also used for productions intended for other labels. Access to instruments, technical expertise and spaces conceived specifically for this repertoire allows us, when a project requires it, to follow an even greater part of the production process. At the same time, use of the studio is never a condition of publication: what matters is the artistic and technical result, regardless of where it has been achieved.

Da Vinci was not conceived as a service label, nor has it ever regarded publication as the simple transformation of material supplied by an artist into a product for the market. Contracts, costs, services, deadlines and clearly defined responsibilities naturally exist; a record label and music publisher is also a business and must be capable of functioning as one. But the economic relationship does not exhaust the artistic and editorial relationship, just as an artist’s financial contribution to a project does not purchase automatic approval of every artistic or production decision.

At the heart of Da Vinci’s work is a conviction that has gradually taken shape through thousands of collaborations: publishing music means taking responsibility.

A recording, a score or a master never arrives as a neutral object. Behind it lie years of study, personal investment, artistic decisions, attempts, mistakes, revisions and, very often, a considerable part of the professional life of the person who created it. When Da Vinci chooses to take on a project, we regard that act of trust as creating a responsibility of our own: not only for the proper production and distribution of the work, but also for the way in which it will be understood, developed and presented.

For this reason, our work may begin long before the delivery of a final master. It may begin with a discussion about a programme, listening to a recording, considering a particular repertoire, assessing the coherence of a project, or even asking the simplest and at the same time most important question: why should this project exist?

Sometimes the answer is immediately clear. At other times, reaching it requires a longer conversation.

It may be necessary to propose a change, suggest a different structure for a programme, ask for further work on a recording, reconsider a title or a visual concept, or acknowledge that the artist’s idea is better than the one initially proposed by the publisher. Da Vinci does not believe that respecting an artist means automatically approving every decision, any more than we believe that the publisher’s role confers the right to substitute its own artistic sensibility for that of the performer.

Collaboration exists precisely in the space between those two positions.

The artist knows his or her own work in a way that the publisher can never replace; the publisher, in turn, brings experience of production, publication, distribution and the market that cannot reasonably be expected to belong in equal measure to every artist. To these are added the skills of engineers, designers, musicologists, translators, communications professionals, distributors and everyone else involved in the process. When a collaboration truly works, none of these forms of expertise cancels out another.

This means being able to discuss, sometimes at considerable length. It means being prepared to change a decision when the other party offers a better reason, but also being capable of defending a choice when we believe it is necessary to the quality or coherence of the project. From this perspective, disagreement is not a failure of collaboration. On the contrary, it can be one of its most productive elements, provided that it remains grounded in mutual respect and in a shared desire to achieve a better result.

This is also why Da Vinci attaches particular importance to the time devoted to a project. Conversations, listening, revisions, corrections, new drafts and reconsiderations are not regarded as an inconvenient addition to production. In many cases, they are precisely where a project acquires its final form.

Care, however, cannot be one-sided.

An artist’s time has value, as does the time of the engineer working on a master, the designer revising a cover, the musicologist preparing a text, the distributor introducing a release into a particular market, or the person who must reorganise a production because circumstances have changed. Openness and flexibility are therefore essential to the way Da Vinci works, but they are not confused with an absence of limits. Difficulties can be understood, mistakes can be corrected and unforeseen circumstances are inevitably part of any real activity; what we ask, first of ourselves and then of others, is that commitments have meaning and that each person is prepared to recognise the consequences of his or her decisions.

The same principle explains the importance we attach to independence.

For more than a decade, Da Vinci has sustained its development essentially through its own resources while retaining full autonomy in its artistic and editorial decisions. This independence has never been understood as isolation, nor as an opposition between culture and the market. Above all, it means retaining the freedom to choose and, precisely for that reason, accepting full responsibility for those choices.

If we decide to support a project, we must be prepared to do so even when it is not the easiest commercial option. If a choice proves to have been wrong, we must accept responsibility for it. If we make a mistake, we must correct it. If we believe something is not working, we must be able to say so even when avoiding the issue would be easier.

That freedom, however, would be meaningless without the sustainability of the company itself. We do not regard the market as the enemy of culture, but as one of the places in which culture must be able to live. Building a distribution network, understanding different territories, knowing how a repertoire can be presented, investing in communication and maintaining the economic sustainability of a production are what preserve our ability to continue publishing, investing and taking new risks.

At the same time, commercial performance cannot be the sole measure of artistic value.

Some releases are made because they return forgotten repertoire to musical life; others because they document an interpretation in which we believe; others because they allow a contemporary composer to leave a tangible record of his or her work, or accompany a performer through an important stage of artistic development. We do not ask all these projects to follow the same logic. We ask that they have a reason to exist, and we ask ourselves to understand that reason well enough to make it perceptible to others.

DV Young Sounds grew from the same conviction. Through this international recording competition, Da Vinci invests directly in the selection, production, publication and promotion of new projects. It is not conceived simply as a prize, but as an opportunity to transform an artistic proposal into an actual release, accompanying its development through the same production and distribution system used for the rest of the catalogue.

After more than ten years, the results of this path can naturally be measured through the breadth of the catalogue, the number of publications, the extent of our distribution, our international presence and the response of the press. These are important achievements and tangible evidence of the continuity of the work undertaken.

But they are not, in themselves, what we regard as Da Vinci’s most important asset.

That asset lies above all in the trust built over time: the trust of artists and composers who choose to place their work in our hands; of publishers and collaborators with whom lasting relationships have been developed; of distributors who represent Da Vinci in their respective markets; of critics and professionals who receive our publications; and finally of those who encounter a Da Vinci recording or score expecting that behind the name there has been a deliberate choice, not merely a procedure.

We do not regard this trust as something permanently acquired and, above all, we do not regard it as something that belongs to the company. It does not entitle us to an artist’s loyalty, it does not turn a professional collaboration into a personal obligation, and it does not prevent a relationship from coming to an end. Precisely because trust exists only for as long as it continues to be earned, it requires consistency between the commitments we make and the way we behave, transparency when something cannot be done, and the ability to recognise when Da Vinci itself needs to reconsider or correct a decision.

More than any definition, this is probably what best describes what Da Vinci seeks to be.

When an artist entrusts us with a project, we want that artist to know that the project will be taken seriously. This does not mean that everything will be approved, that every request will be possible, or that every difficulty can be resolved. It means that the work will receive the attention, judgement and resources we believe it requires, and that we expect the same seriousness towards the work of the people who will help bring it into being.

Da Vinci Publishing has been built on this reciprocity: freedom of choice and responsibility for its consequences, respect for each person’s expertise, artistic independence, attention to quality, and the conviction that a publication has genuine value only when what is created and the way in which it is created remain consistent with one another.

Our task is not simply to publish music. It is to help give an artistic idea form, continuity and a presence in the world, working with artists to create the conditions in which it can be heard, studied, discussed and, when it possesses the strength to do so, continue to live beyond the moment of its publication.

Cette diversité ne procède pas de la volonté de constituer un catalogue dans lequel tout devrait se ressembler. Au contraire, Da Vinci a toujours considéré la diversité des répertoires, des traditions interprétatives et des personnalités artistiques comme une composante essentielle de son travail éditorial. Bach, Mozart, Beethoven ou Schumann peuvent ainsi côtoyer des compositeurs presque absents de la discographie, la redécouverte de patrimoines historiques ou les expressions les plus récentes de la création musicale, car ce qui détermine notre intérêt pour un projet n’est pas son appartenance à une catégorie, mais l’existence d’une raison artistique suffisamment forte pour le publier.

Cette vision traverse aussi bien Da Vinci Classics que Da Vinci Jazz et trouve une expression particulièrement concentrée dans les collections Élus & Élus Antiqua, conçues pour des projets où interprètes, répertoire, recherche et exigence de production atteignent un niveau particulièrement élevé. Au fil des années, ces collections ont réuni des musiciens et des ensembles tels qu’Andrei Gavrilov, Mario Brunello, Giovanni Sollima, Barbara Frittoli ainsi que l’Orchestre et les Chœurs du Mariinsky, tandis qu’Élus Antiqua a prolongé cette orientation à travers des productions consacrées au répertoire historique et aux pratiques d’interprétation, parmi lesquelles le projet Vivaldi réunissant Diego Fasolis, I Barocchisti, Ann Hallenberg et Romina Basso.

Ces projets ne sont cependant que la manifestation particulièrement visible d’un principe qui vaut pour l’ensemble des activités de la maison : la recherche de la qualité n’est pas réservée à une collection particulière ni à quelques titres considérés comme exceptionnels. Chaque publication s’inscrit dans le même processus d’évaluation, de dialogue, de production et d’approbation, tout en s’adaptant à la nature du répertoire, à l’identité de l’artiste et à l’ampleur du projet.

Da Vinci Publishing a été fondée à Osaka en 2015, et son identité internationale s’est progressivement construite autour d’un réseau de relations nouées en Europe, en Asie, en Amérique du Nord et sur de nombreux autres marchés. Sa distribution physique s’appuie aujourd’hui sur des partenaires spécialisés dans les principaux territoires de la discographie classique, parmi lesquels Egea Music en Italie, Harmonia Mundi Distribution en Allemagne et en Autriche, MVD Entertainment aux États-Unis et au Canada, ainsi que Tokyo M-Plus au Japon, auxquels s’ajoutent d’autres distributeurs nationaux et régionaux. Une présence numérique mondiale complète ce réseau physique, tandis que Naxos Music Library permet également au catalogue de rejoindre le circuit international des bibliothèques, des universités et des auditeurs spécialisés.

À cette structure s’ajoute une activité de communication et de relations avec la presse développée au fil des années à l’échelle internationale. Les publications Da Vinci font régulièrement l’objet de critiques, d’analyses et de diffusions radiophoniques en Europe, en Asie et en Amérique du Nord, dans des revues, des quotidiens, des médias spécialisés et auprès de diffuseurs. Gramophone, Fanfare, Pizzicato, ResMusica, France Musique et de nombreuses autres publications et institutions radiophoniques ou audiovisuelles appartiennent à un réseau beaucoup plus vaste avec lequel Da Vinci entretient un dialogue constant, car la vie d’un projet ne s’achève pas au moment où un disque est fabriqué ou rendu disponible en ligne.

Pour Da Vinci, publier signifie en effet créer les conditions qui permettent à une œuvre de rencontrer véritablement son public.

Cette idée relie entre elles des activités qui pourraient autrement sembler indépendantes. La production discographique, l’édition musicale, la distribution, la communication et le rapport au marché ne constituent pas des compartiments séparés, mais différents moments d’un même parcours. Un projet qui demeure simplement inscrit dans un catalogue, sans distribution adéquate, sans communication et sans tentative sérieuse d’atteindre ceux qui pourraient l’écouter, le vendre, le chroniquer, le programmer ou l’étudier est, à nos yeux, un projet qui n’a été publié qu’à moitié.

Le même principe guide Da Vinci Edition, à travers laquelle la musique prend également forme sur la page écrite. Son catalogue éditorial comprend du répertoire historique, de nouvelles éditions et des œuvres de compositeurs contemporains, avec une distribution internationale développée en collaboration avec Hal Leonard Europe. Enregistrement et édition ne sont pas envisagés comme deux activités étrangères l’une à l’autre : tous deux cherchent à donner à une idée musicale une forme, une continuité, une diffusion et la possibilité de susciter de nouvelles interprétations.

Notre rapport à l’enregistrement procède de la même exigence. La collaboration développée avec DV Studio permet d’associer à nos activités éditoriales et discographiques un environnement spécialisé dans l’enregistrement et la postproduction de musique classique, également utilisé pour des productions destinées à d’autres labels. La présence d’instruments, de compétences techniques et d’espaces spécifiquement conçus pour ce répertoire nous permet, lorsque le projet le nécessite, de suivre une part encore plus large du processus de production. Le recours au studio ne constitue toutefois nullement une condition de publication : seul compte le résultat artistique et technique, quel que soit le lieu dans lequel il a été obtenu.

Da Vinci n’est en effet pas née comme une société de services et n’a jamais conçu la publication comme la simple transformation de matériaux remis par un artiste en un produit destiné au marché. Des contrats, des coûts, des prestations, des échéances et des responsabilités précises existent naturellement ; une maison de disques et d’édition musicale est aussi une entreprise et doit être en mesure de fonctionner comme telle. Mais la relation économique n’épuise pas la relation éditoriale, pas plus que la participation financière d’un artiste à un projet n’entraîne l’adhésion automatique de l’éditeur à chacune de ses décisions artistiques ou de production.

Au fondement du travail de Da Vinci se trouve au contraire une conviction qui s’est progressivement précisée au fil de milliers de collaborations : publier de la musique signifie assumer une responsabilité.

Un disque, une partition ou un enregistrement ne nous parviennent jamais comme des objets neutres. Derrière chacun d’eux se trouvent des années d’étude, des investissements personnels, des choix artistiques, des tentatives, des erreurs, des corrections et, très souvent, une part considérable de la vie professionnelle de ceux qui les ont réalisés. Lorsque Da Vinci décide d’accueillir un projet, cet acte de confiance crée à nos yeux une responsabilité qui devient également la nôtre : non seulement à l’égard de la production et de la distribution du travail, mais aussi de la manière dont il sera compris, développé et présenté.

C’est pourquoi notre travail peut commencer bien avant la remise d’un master définitif. Il peut naître d’une discussion autour d’un programme, de l’écoute d’un enregistrement, d’un échange sur un répertoire, de l’évaluation de la cohérence d’un projet ou même de la question la plus simple et, en même temps, la plus importante : pourquoi ce projet devrait-il exister ?

Parfois, la réponse s’impose immédiatement. Dans d’autres cas, elle demande un dialogue plus long.

Il peut être nécessaire de proposer une modification, de suggérer une autre construction du programme, de demander qu’un enregistrement soit retravaillé, de repenser un titre ou une conception graphique, ou encore de reconnaître que l’idée de l’artiste est meilleure que celle initialement proposée par l’éditeur. Da Vinci ne considère pas que le respect de l’artiste consiste à approuver automatiquement chacune de ses décisions, pas plus qu’elle ne considère que le rôle de l’éditeur lui donne le droit de substituer sa propre sensibilité à celle de l’interprète.

C’est précisément dans l’espace entre ces deux positions que se situe la collaboration.

L’artiste possède de son propre travail une connaissance à laquelle l’éditeur ne peut se substituer ; l’éditeur apporte, de son côté, une expérience de la production, de la publication, de la distribution et du marché qu’il ne serait pas raisonnable d’attendre dans la même mesure de chaque artiste. À ces compétences s’ajoutent celles des ingénieurs du son, des graphistes, des musicologues, des traducteurs, des responsables de la communication, des distributeurs et de toutes les personnes qui interviennent dans le processus. Lorsqu’une collaboration fonctionne réellement, aucune de ces compétences n’efface les autres.

Cela suppose de pouvoir discuter, parfois longuement. Cela suppose d’être prêt à modifier une décision lorsque l’autre partie avance une raison meilleure, mais aussi de savoir défendre un choix lorsqu’on estime qu’il est nécessaire à la qualité ou à la cohérence du projet. Le désaccord n’est pas, dans cette perspective, l’échec de la collaboration ; il peut au contraire en constituer l’un des moments les plus féconds, à condition qu’il demeure fondé sur le respect réciproque et sur la volonté commune d’aboutir à un meilleur résultat.

C’est aussi pourquoi Da Vinci accorde une importance particulière au temps consacré aux projets. Les conversations, les écoutes, les révisions, les corrections, les nouvelles épreuves et les remises en question ne sont pas considérées comme une annexe fastidieuse de la production. Dans de nombreux cas, c’est précisément là que le projet acquiert sa forme définitive.

Mais cette attention ne peut être à sens unique.

Le temps d’un artiste a de la valeur, tout comme celui de l’ingénieur du son qui travaille sur un master, du graphiste qui modifie une couverture, du musicologue qui prépare un texte, du distributeur qui introduit une publication sur son marché ou de la personne qui doit réorganiser une production parce qu’un élément a changé. La disponibilité constitue donc une part essentielle de la manière de travailler de Da Vinci, mais elle ne saurait être confondue avec l’absence de limites. Les difficultés peuvent être comprises, les erreurs peuvent être corrigées et les imprévus font inévitablement partie de toute activité réelle ; ce que nous demandons, à nous-mêmes avant de le demander aux autres, c’est que les engagements pris aient un sens et que chacun soit prêt à reconnaître les conséquences de ses décisions.

Cette même conception explique l’importance que nous accordons à l’indépendance.

Depuis plus d’une décennie, Da Vinci a financé pour l’essentiel son développement sur ses propres ressources tout en conservant une pleine autonomie dans ses décisions artistiques et éditoriales. Cette indépendance n’a jamais été conçue comme un isolement, ni comme une opposition entre culture et marché. Elle signifie avant tout préserver la possibilité de choisir et, précisément pour cette raison, assumer pleinement la responsabilité de ses choix.

Si nous décidons de soutenir un projet, nous devons être prêts à le faire même lorsqu’il ne constitue pas l’option commercialement la plus simple. Si un choix se révèle erroné, nous devons en reconnaître la responsabilité. Si nous commettons une erreur, nous devons la corriger. Si nous estimons que quelque chose ne fonctionne pas, nous devons pouvoir le dire, même lorsqu’il serait plus facile d’éviter le problème.

Cette liberté serait cependant privée de sens si elle n’allait pas de pair avec la viabilité de l’entreprise. Le marché n’est pas considéré comme l’ennemi de la culture, mais comme l’un des lieux où celle-ci doit pouvoir vivre. Construire un réseau de distribution, connaître les différents territoires, comprendre comment présenter un répertoire, investir dans la communication et maintenir l’équilibre économique d’une production, c’est préserver la possibilité de continuer à publier, à investir et à prendre de nouveaux risques.

Le résultat commercial ne saurait, pour autant, constituer la seule mesure de la valeur artistique.

Certaines publications voient le jour parce qu’elles rendent à la vie musicale un répertoire oublié ; d’autres parce qu’elles documentent une interprétation à laquelle nous croyons ; d’autres encore parce qu’elles permettent à un compositeur contemporain de laisser une trace tangible de son travail ou accompagnent un interprète dans une étape importante de sa recherche artistique. Nous n’attendons pas de tous ces projets qu’ils obéissent à la même logique. Nous leur demandons d’avoir une raison d’exister, et nous nous demandons à nous-mêmes de comprendre cette raison suffisamment bien pour pouvoir la rendre perceptible aux autres.

C’est de cette même conviction qu’est né DV Young Sounds, le concours discographique international à travers lequel Da Vinci investit directement dans la sélection, la production, la publication et la promotion de nouveaux projets. Il n’a pas été conçu comme un simple prix, mais comme la possibilité de transformer une proposition artistique en une véritable publication, en accompagnant son développement à travers le même dispositif de production et de distribution que celui utilisé pour le reste du catalogue.

Après plus de dix ans, les résultats de ce parcours peuvent naturellement se mesurer à l’étendue du catalogue, au nombre de publications, à l’ampleur de la distribution, à notre présence internationale et à l’accueil de la presse. Ce sont des éléments importants, qui témoignent concrètement de la continuité du travail accompli.

Mais ils ne constituent pas, à eux seuls, ce que nous considérons comme le patrimoine le plus important de Da Vinci.

Ce patrimoine réside avant tout dans la confiance construite au fil du temps : celle des artistes et des compositeurs qui choisissent de nous confier leur travail ; celle des éditeurs et des collaborateurs avec lesquels se sont développées des relations durables ; celle des distributeurs qui représentent Da Vinci sur leurs marchés respectifs ; celle de la presse et des professionnels qui reçoivent nos publications ; enfin, celle de tous ceux qui découvrent un disque ou une partition Da Vinci en s’attendant à ce que ce nom corresponde à un choix véritable et non à la simple application d’une procédure.

Cette confiance n’est jamais tenue pour acquise et, surtout, nous ne la considérons pas comme la propriété de l’entreprise. Elle ne nous donne aucun droit à la fidélité d’un artiste, ne transforme pas une collaboration professionnelle en obligation personnelle et n’empêche pas qu’une relation puisse prendre fin. Précisément parce que la confiance n’existe que tant qu’elle continue d’être méritée, elle exige une cohérence entre les engagements que nous prenons et notre comportement concret, de la transparence lorsque quelque chose ne peut être réalisé et la capacité de reconnaître lorsque Da Vinci elle-même doit revoir ou corriger une décision.

C’est probablement cela, plus que toute définition, qui décrit le mieux ce que Da Vinci cherche à être.

Lorsqu’un artiste nous confie un projet, nous voulons qu’il sache que ce projet sera pris au sérieux. Cela ne signifie pas que tout sera approuvé, que chaque demande sera possible ou que toute difficulté pourra être résolue ; cela signifie que son travail recevra l’attention, le jugement et les ressources que nous estimons nécessaires, et que nous attendons le même sérieux à l’égard du travail de toutes les personnes qui contribueront à sa réalisation.

Da Vinci Publishing s’est construite sur cette réciprocité : la liberté de choisir et la responsabilité des conséquences de ces choix, le respect des compétences de chacun, l’indépendance artistique, l’exigence de qualité et la conviction qu’une publication n’a véritablement de valeur que lorsque ce qui est réalisé et la manière dont cela est réalisé demeurent cohérents.

Notre tâche ne consiste pas simplement à publier de la musique. Elle consiste à contribuer à donner à une idée artistique une forme, une continuité et une présence dans le monde, en construisant avec les artistes les conditions qui lui permettent d’être écoutée, étudiée, discutée et, lorsqu’elle en a la force, de continuer à vivre au-delà du moment de sa publication.

Diese Vielfalt ist nicht aus dem Wunsch entstanden, einen Katalog zu schaffen, in dem alles einem einheitlichen ästhetischen Modell folgt. Im Gegenteil: Die Verschiedenheit der Repertoires, der interpretatorischen Traditionen und der künstlerischen Persönlichkeiten gehört für Da Vinci wesentlich zur verlegerischen Arbeit. Bach, Mozart, Beethoven oder Schumann können neben Komponisten stehen, die in der Diskographie kaum vertreten sind, ebenso wie neben wiederentdecktem historischem Repertoire und den jüngsten Formen zeitgenössischen Musikschaffens. Nicht die Zugehörigkeit zu einer bestimmten Kategorie entscheidet darüber, ob uns ein Projekt interessiert, sondern die Frage, ob es einen überzeugenden künstlerischen Grund gibt, es zu veröffentlichen.

Dieses Verständnis prägt Da Vinci Classics ebenso wie Da Vinci Jazz und findet in den Reihen Élus und Élus Antiqua eine besonders konzentrierte Ausprägung. Sie wurden für Projekte geschaffen, in denen Interpreten, Repertoire, Forschung und Produktionsqualität auf besonders hohem Niveau zusammenkommen. Im Laufe der Jahre waren daran Musiker und Ensembles wie Andrei Gavrilov, Mario Brunello, Giovanni Sollima und Barbara Frittoli sowie Orchester und Chor des Mariinski-Theaters beteiligt. Élus Antiqua führt diesen Ansatz mit Produktionen weiter, die historischem Repertoire und Fragen der Aufführungspraxis gewidmet sind, darunter das Vivaldi-Projekt mit Diego Fasolis, I Barocchisti, Ann Hallenberg und Romina Basso.

Diese Produktionen sind jedoch nur eine besonders sichtbare Ausprägung eines Grundsatzes, der für die gesamte Arbeit von Da Vinci gilt. Der Anspruch an Qualität ist weder einer bestimmten Reihe noch einigen wenigen herausgehobenen Veröffentlichungen vorbehalten. Jedes Projekt durchläuft denselben grundlegenden Prozess aus Prüfung, Austausch, Produktion und Freigabe, wobei dieser Prozess stets der Eigenart des Repertoires, der künstlerischen Persönlichkeit und dem Umfang des jeweiligen Vorhabens angepasst wird.

Da Vinci Publishing wurde 2015 in Osaka gegründet. Seine internationale Ausrichtung ist über Jahre hinweg aus einem Netzwerk von Beziehungen gewachsen, das sich über Europa, Asien, Nordamerika und zahlreiche weitere Märkte erstreckt. Der physische Vertrieb stützt sich heute auf spezialisierte Partner in den wichtigsten Märkten für klassische Musik, darunter Egea Music in Italien, Harmonia Mundi Distribution in Deutschland und Österreich, MVD Entertainment in den Vereinigten Staaten und Kanada sowie Tokyo M-Plus in Japan, ergänzt durch weitere nationale und regionale Vertriebspartner. Die weltweite digitale Distribution tritt neben diesen physischen Vertrieb, während die Naxos Music Library den Katalog zugleich Bibliotheken, Hochschulen und einem internationalen Fachpublikum zugänglich macht.

Parallel dazu hat Da Vinci über die Jahre eine weitreichende internationale Presse- und Kommunikationsarbeit aufgebaut. Unsere Veröffentlichungen werden in Europa, Asien und Nordamerika regelmäßig rezensiert, vorgestellt und im Rundfunk gesendet, in Fachzeitschriften und Tageszeitungen ebenso wie in spezialisierten Medien und bei Rundfunkanstalten. Gramophone, Fanfare, Pizzicato, ResMusica, France Musique und zahlreiche weitere Medien gehören zu einem wesentlich größeren Netzwerk, mit dem Da Vinci kontinuierlich im Austausch steht. Denn die Arbeit an einem Projekt endet für uns nicht in dem Moment, in dem eine CD hergestellt oder eine Aufnahme online verfügbar wird.

Veröffentlichen bedeutet für Da Vinci, die Voraussetzungen dafür zu schaffen, dass ein Werk seinem Publikum tatsächlich begegnen kann.

Dieser Gedanke verbindet Bereiche, die auf den ersten Blick voneinander getrennt erscheinen mögen. Tonträgerproduktion, Musikverlag, Vertrieb, Kommunikation und die Auseinandersetzung mit dem Markt sind keine unabhängigen Tätigkeiten, sondern unterschiedliche Phasen desselben Weges. Ein Projekt, das lediglich in einem Katalog geführt wird, ohne angemessenen Vertrieb, ohne Kommunikation und ohne den ernsthaften Versuch, diejenigen zu erreichen, die es hören, verkaufen, rezensieren, programmieren oder erforschen könnten, ist nach unserem Verständnis nur zur Hälfte veröffentlicht.

Derselbe Gedanke bestimmt die Arbeit von Da Vinci Edition, durch die Musik auch auf der gedruckten Seite Gestalt annimmt. Der Verlagskatalog umfasst historisches Repertoire, neue Ausgaben und Werke zeitgenössischer Komponisten; der internationale Vertrieb wird in Zusammenarbeit mit Hal Leonard Europe entwickelt. Aufnahme und Notenpublikation betrachten wir nicht als voneinander unabhängige Tätigkeiten. Beide geben einer musikalischen Idee eine Form, ermöglichen ihre Weitergabe und schaffen die Voraussetzung dafür, dass aus ihr neue Interpretationen entstehen können.

Auch unsere Beziehung zur Aufnahmepraxis geht von diesem Verständnis aus. Durch die Zusammenarbeit mit dem DV Studio steht unserer verlegerischen und diskographischen Arbeit ein auf die Aufnahme und Postproduktion klassischer Musik spezialisiertes Umfeld zur Seite, das auch für Produktionen anderer Labels genutzt wird. Instrumente, technische Kompetenz und speziell auf dieses Repertoire abgestimmte Räume ermöglichen es uns, wenn ein Projekt es erfordert, einen größeren Teil des Produktionsprozesses unmittelbar zu begleiten. Die Nutzung des Studios ist jedoch keine Voraussetzung für eine Veröffentlichung bei Da Vinci. Entscheidend ist allein das künstlerische und technische Ergebnis, unabhängig davon, wo es entstanden ist.

Da Vinci ist nicht als Dienstleistungslabel gegründet worden und hat Veröffentlichung nie als bloße Verarbeitung von Material verstanden, das ein Künstler liefert und das anschließend in ein Produkt für den Markt verwandelt wird. Selbstverständlich gibt es Verträge, Kosten, Leistungen, Fristen und klar definierte Verantwortlichkeiten. Ein Label und ein Musikverlag sind auch wirtschaftliche Unternehmen und müssen als solche funktionieren können. Die wirtschaftliche Beziehung allein beschreibt jedoch nicht das Verhältnis zwischen Künstler und Verlag. Ebenso wenig bedeutet eine finanzielle Beteiligung an einer Produktion, dass damit automatisch die Zustimmung des Labels zu jeder künstlerischen oder produktionstechnischen Entscheidung verbunden wäre.

Im Zentrum unserer Arbeit steht vielmehr eine Überzeugung, die sich im Laufe tausender Zusammenarbeiten immer deutlicher herausgebildet hat: Musik zu veröffentlichen heißt, Verantwortung zu übernehmen.

Eine Aufnahme, eine Partitur oder ein Master erreicht uns nie als bloßes Material. Dahinter stehen Jahre des Studiums, persönliche Investitionen, künstlerische Entscheidungen, Versuche, Irrtümer und Korrekturen und nicht selten ein erheblicher Teil des beruflichen Lebens der Menschen, die daran gearbeitet haben. Wenn Da Vinci ein Projekt annimmt, erwächst aus diesem Vertrauen auch für uns eine Verantwortung. Sie betrifft nicht nur die sorgfältige Produktion und den Vertrieb des Werks, sondern auch die Frage, wie dieses Werk verstanden, weiterentwickelt und schließlich präsentiert wird.

Deshalb kann unsere Arbeit lange vor der Übergabe eines endgültigen Masters beginnen. Sie kann mit einem Gespräch über das Programm einsetzen, mit dem Anhören einer Aufnahme, mit der Diskussion eines Repertoires oder mit der Frage, ob ein Projekt in sich wirklich schlüssig ist. Manchmal beginnt sie sogar mit der einfachsten und zugleich wichtigsten Frage:

Warum sollte dieses Projekt veröffentlicht werden?

In manchen Fällen liegt die Antwort unmittelbar auf der Hand. In anderen entsteht sie erst im Laufe eines längeren Austauschs.

Dann kann es notwendig sein, eine Änderung vorzuschlagen, die Dramaturgie eines Programms neu zu denken, um eine weitere Bearbeitung einer Aufnahme zu bitten, einen Titel oder ein Gestaltungskonzept zu überdenken. Ebenso kann es notwendig sein anzuerkennen, dass der Vorschlag des Künstlers überzeugender ist als die ursprüngliche Idee des Verlags. Respekt vor einem Künstler bedeutet für Da Vinci nicht, jede seiner Entscheidungen automatisch zu bestätigen. Umgekehrt gibt die Rolle des Verlags ihm nicht das Recht, seine eigene künstlerische Vorstellung an die Stelle derjenigen des Interpreten zu setzen.

Zusammenarbeit entsteht für uns genau zwischen diesen beiden Positionen.

Der Künstler kennt die eigene Arbeit in einer Weise, die ein Verlag nicht ersetzen kann. Der Verlag wiederum bringt Erfahrung mit Produktion, Veröffentlichung, Vertrieb und Markt ein, über die nicht jeder Künstler im selben Maße verfügen kann und auch nicht verfügen muss. Hinzu kommen die Kenntnisse und Fähigkeiten von Toningenieuren, Grafikern, Musikwissenschaftlern, Übersetzern, Kommunikationsverantwortlichen, Vertriebspartnern und all jenen, die an einem Projekt mitarbeiten. Wo Zusammenarbeit wirklich gelingt, verdrängt keine dieser Kompetenzen die andere.

Dazu gehört auch, miteinander diskutieren zu können, mitunter ausführlich. Es bedeutet, eine eigene Entscheidung zu ändern, wenn die andere Seite die überzeugenderen Gründe vorbringt. Ebenso bedeutet es, eine Entscheidung vertreten zu können, wenn wir sie für die Qualität oder die innere Stimmigkeit des Projekts für notwendig halten. Unterschiedliche Auffassungen sind aus dieser Perspektive kein Scheitern der Zusammenarbeit. Im Gegenteil, sie können zu ihren fruchtbarsten Momenten gehören, solange der gegenseitige Respekt und der gemeinsame Wille erhalten bleiben, zu einem besseren Ergebnis zu gelangen.

Aus demselben Grund ist die Zeit, die einem Projekt gewidmet wird, für Da Vinci von großer Bedeutung. Gespräche, gemeinsames Hören, Überarbeitungen, Korrekturen, neue Entwürfe und erneutes Nachdenken betrachten wir nicht als lästige Begleiterscheinungen der eigentlichen Produktion. Häufig sind gerade sie der Prozess, in dem ein Projekt seine endgültige Form gewinnt.

Diese Sorgfalt kann jedoch nicht einseitig sein.

Die Zeit eines Künstlers hat einen Wert, ebenso wie die Zeit des Toningenieurs, der einen Master bearbeitet, des Grafikers, der ein Cover neu gestaltet, des Musikwissenschaftlers, der einen Text vorbereitet, des Vertriebspartners, der eine Veröffentlichung in seinem Markt einführt, oder derjenigen, die einen Produktionsablauf neu organisieren müssen, weil sich Voraussetzungen geändert haben. Flexibilität und Entgegenkommen gehören wesentlich zu unserer Arbeitsweise, bedeuten aber nicht, dass es keine Grenzen gibt. Schwierigkeiten können verstanden werden, Fehler lassen sich korrigieren, und Unvorhergesehenes gehört zu jeder wirklichen Arbeit. Was wir jedoch zunächst von uns selbst und in gleicher Weise von anderen erwarten, ist, dass Vereinbarungen ernst genommen werden und jeder bereit ist, die Folgen der eigenen Entscheidungen anzuerkennen.

Aus demselben Verständnis heraus ist uns unsere Unabhängigkeit wichtig.

Seit mehr als einem Jahrzehnt hat Da Vinci seine Entwicklung im Wesentlichen aus eigenen Mitteln getragen und dabei die volle Eigenständigkeit seiner künstlerischen und verlegerischen Entscheidungen bewahrt. Unabhängigkeit bedeutet für uns jedoch weder Isolation noch einen Gegensatz zwischen Kultur und Markt. Sie bedeutet vor allem, selbst entscheiden zu können und gerade deshalb die Verantwortung für diese Entscheidungen zu tragen.

Wenn wir uns entscheiden, ein Projekt zu unterstützen, müssen wir dazu auch dann bereit sein, wenn es kommerziell nicht der naheliegendste Weg ist. Erweist sich eine Entscheidung als falsch, müssen wir dafür einstehen. Machen wir selbst einen Fehler, müssen wir ihn korrigieren. Sind wir überzeugt, dass etwas nicht funktioniert, müssen wir dies aussprechen können, auch wenn es einfacher wäre, das Problem zu umgehen.

Diese Freiheit lässt sich jedoch nur bewahren, wenn auch das Unternehmen selbst auf Dauer tragfähig bleibt. Wir sehen im Markt keinen Gegner der Kultur, sondern einen der Räume, in denen Kultur bestehen und sich entfalten muss. Ein Vertriebsnetz aufzubauen, unterschiedliche Märkte zu verstehen, Wege für die Vermittlung eines Repertoires zu finden, in Kommunikation zu investieren und Produktionen wirtschaftlich tragfähig zu gestalten, schafft die Voraussetzung dafür, auch künftig veröffentlichen, investieren und neue künstlerische Risiken eingehen zu können.

Der kommerzielle Erfolg kann dennoch nicht der einzige Maßstab für künstlerischen Wert sein.

Manche Veröffentlichungen entstehen, weil sie vergessenes Repertoire wieder in das Musikleben zurückführen. Andere dokumentieren eine Interpretation, von deren Bedeutung wir überzeugt sind. Wieder andere geben einem zeitgenössischen Komponisten die Möglichkeit, seiner Arbeit eine dauerhafte Form zu geben, oder begleiten einen Interpreten an einem wichtigen Punkt seiner künstlerischen Entwicklung. Diese Projekte müssen nicht derselben Logik folgen. Was sie jedoch brauchen, ist ein Grund, weshalb sie existieren sollen, und wir selbst müssen diesen Grund gut genug verstehen, um ihn auch für andere erfahrbar zu machen.

Aus derselben Überzeugung ist DV Young Sounds entstanden, ein internationaler Wettbewerb, mit dem Da Vinci unmittelbar in die Auswahl, Produktion, Veröffentlichung und Promotion neuer Projekte investiert. Er ist nicht lediglich als Auszeichnung gedacht, sondern als Möglichkeit, aus einer künstlerischen Idee eine konkrete Veröffentlichung entstehen zu lassen und ihre Entwicklung mit denselben Produktions- und Vertriebsstrukturen zu begleiten, die auch dem übrigen Katalog zur Verfügung stehen.

Nach mehr als zehn Jahren lassen sich die Ergebnisse dieses Weges selbstverständlich an der Breite des Katalogs, an den veröffentlichten Projekten, an der erreichten Distribution, an unserer internationalen Präsenz und an der Resonanz in den Medien ablesen. All dies sind wichtige und greifbare Zeichen für die Kontinuität unserer Arbeit.

Doch allein darin liegt nicht das, was wir als das wichtigste Kapital von Da Vinci ansehen.

Es liegt vor allem im Vertrauen, das im Laufe der Jahre gewachsen ist: im Vertrauen der Künstler und Komponisten, die uns ihre Arbeit anvertrauen; im Vertrauen der Verlage und Mitarbeiter, mit denen langfristige Beziehungen entstanden sind; im Vertrauen der Vertriebspartner, die Da Vinci in ihren jeweiligen Märkten vertreten; im Vertrauen der Presse und der Fachleute, die unsere Veröffentlichungen erhalten; und schließlich im Vertrauen derjenigen, die eine Aufnahme oder Partitur von Da Vinci in die Hand nehmen und erwarten, dass hinter diesem Namen eine bewusste Entscheidung steht und nicht lediglich ein standardisierter Ablauf.

Dieses Vertrauen ist für uns weder selbstverständlich noch etwas, das dem Unternehmen gewissermaßen gehört. Es gibt uns kein Recht auf die dauerhafte Bindung eines Künstlers, verwandelt eine berufliche Zusammenarbeit nicht in eine persönliche Verpflichtung und schließt auch nicht aus, dass eine Beziehung eines Tages enden kann. Vertrauen besteht nur so lange, wie es immer wieder neu verdient wird. Deshalb verlangt es Übereinstimmung zwischen dem, was wir zusagen, und dem, was wir tatsächlich tun; Offenheit, wenn etwas nicht möglich ist; und die Bereitschaft zu erkennen, wann Da Vinci selbst eine Entscheidung überdenken oder korrigieren muss.

Wahrscheinlich beschreibt dies besser als jede programmatische Definition, was Da Vinci sein möchte.

Wenn uns jemand ein künstlerisches Projekt anvertraut, möchten wir, dass eines gewiss ist: Dieses Projekt wird ernst genommen. Das bedeutet nicht, dass alles gebilligt wird, dass jeder Wunsch erfüllbar ist oder dass sich jede Schwierigkeit lösen lässt. Es bedeutet, dass der Arbeit die Aufmerksamkeit, das Urteil und die Mittel gewidmet werden, die wir für notwendig halten, und dass wir dieselbe Ernsthaftigkeit gegenüber der Arbeit all jener erwarten, die dazu beitragen, dieses Projekt Wirklichkeit werden zu lassen.

Auf dieser Gegenseitigkeit ist Da Vinci Publishing aufgebaut: auf der Freiheit, Entscheidungen zu treffen, und der Verantwortung für ihre Folgen; auf dem Respekt vor der Kompetenz jedes Einzelnen; auf künstlerischer Unabhängigkeit; auf dem Anspruch an Qualität; und auf der Überzeugung, dass eine Veröffentlichung ihren eigentlichen Wert nur dann entfaltet, wenn das Ergebnis und die Art und Weise, wie es zustande gekommen ist, miteinander im Einklang stehen.

Unsere Aufgabe besteht nicht einfach darin, Musik zu veröffentlichen. Sie besteht darin, einer künstlerischen Idee Form und Kontinuität zu geben und ihr einen Platz in der Welt zu eröffnen. Gemeinsam mit den Künstlern möchten wir die Voraussetzungen dafür schaffen, dass diese Musik gehört, studiert und diskutiert werden kann und, wenn sie die Kraft dazu besitzt, über den Augenblick ihrer Veröffentlichung hinaus weiterlebt.

Questa ampiezza non nasce dall’idea di costruire un catalogo nel quale tutto debba assomigliare a tutto il resto. Al contrario, Da Vinci ha sempre considerato la diversità dei repertori, delle scuole interpretative e delle personalità artistiche come una parte essenziale del proprio lavoro editoriale. Bach, Mozart, Beethoven o Schumann possono convivere con compositori quasi assenti dalla discografia, con la riscoperta di patrimoni storici e con le espressioni più recenti della creazione musicale, perché ciò che determina l’interesse per un progetto non è la sua appartenenza a una categoria, ma la presenza di una ragione artistica sufficientemente forte per pubblicarlo.

È una visione che riguarda tanto Da Vinci Classics quanto Da Vinci Jazz e che trova una propria espressione particolarmente concentrata nelle collezioni Élus ed Élus Antiqua, concepite per progetti nei quali interpreti, repertorio, ricerca e qualità produttiva raggiungono un livello di particolare rilievo. Nel corso degli anni queste linee hanno coinvolto musicisti e complessi quali Andrei Gavrilov, Mario Brunello, Giovanni Sollima, Barbara Frittoli e il Mariinsky Orchestra and Chorus, mentre Élus Antiqua ha ulteriormente sviluppato questa direzione attraverso produzioni dedicate al repertorio storico e alla prassi esecutiva, fra le quali il progetto vivaldiano con Diego Fasolis, I Barocchisti, Ann Hallenberg e Romina Basso.

Questi progetti rappresentano però un’espressione particolarmente visibile di un principio che riguarda l’intera attività della società: la ricerca della qualità non viene riservata a una singola collana o a pochi titoli considerati eccezionali. Ogni pubblicazione nasce all’interno dello stesso processo di valutazione, confronto, produzione e approvazione, pur adattandosi alla natura del repertorio, all’identità dell’artista e alla dimensione del progetto.

Da Vinci Publishing è nata a Osaka nel 2015 e la sua identità internazionale si è sviluppata progressivamente attraverso una rete di relazioni costruita in Europa, Asia, Nord America e in numerosi altri mercati. La distribuzione fisica si appoggia oggi a partner specializzati nei principali territori della discografia classica, fra i quali Egea Music in Italia, Harmonia Mundi Distribution in Germania e Austria, MVD Entertainment negli Stati Uniti e in Canada e Tokyo M-Plus in Giappone, insieme ad altri distributori nazionali e regionali. La presenza digitale mondiale affianca quella fisica, mentre Naxos Music Library consente al catalogo di entrare anche nel circuito internazionale delle biblioteche, delle università e degli ascoltatori specializzati.

A questa struttura si affianca un’attività di comunicazione e relazione con la stampa sviluppata negli anni su scala internazionale. Le pubblicazioni Da Vinci sono regolarmente oggetto di recensioni, approfondimenti e programmazione radiofonica in Europa, Asia e Nord America, attraverso riviste, quotidiani, media specializzati e broadcaster. Gramophone, Fanfare, Pizzicato, ResMusica, France Musique e numerose altre testate e realtà radiotelevisive fanno parte di una rete molto più ampia con la quale Da Vinci mantiene un dialogo costante, perché la pubblicazione di un progetto non termina nel momento in cui un disco viene stampato o reso disponibile online.

Per Da Vinci, infatti, pubblicare significa creare le condizioni perché un lavoro possa realmente incontrare il proprio pubblico.

Questa idea lega insieme attività che potrebbero altrimenti apparire separate. La produzione discografica, l’editoria, la distribuzione, la comunicazione e il rapporto con il mercato non costituiscono compartimenti indipendenti, ma momenti differenti dello stesso percorso. Un progetto che rimane semplicemente depositato all’interno di un catalogo, senza una distribuzione adeguata, senza comunicazione e senza un serio tentativo di raggiungere chi potrebbe ascoltarlo, venderlo, recensirlo, programmarlo o studiarlo, è per noi un progetto pubblicato soltanto in parte.

Lo stesso principio guida Da Vinci Edition, attraverso la quale la musica prende forma anche sulla pagina scritta. Il catalogo editoriale comprende repertorio storico, nuove edizioni e opere di compositori contemporanei, con una distribuzione internazionale sviluppata in collaborazione con Hal Leonard Europe. Registrazione ed edizione non sono considerate due attività estranee l’una all’altra: entrambe cercano di dare forma, continuità, diffusione e possibilità di nuove interpretazioni a un’idea musicale.

Anche il rapporto con la registrazione nasce da questa esigenza. La collaborazione sviluppata con DV Studio permette di affiancare alla produzione editoriale e discografica un ambiente specializzato nella registrazione e nella post-produzione della musica classica, utilizzato anche per produzioni destinate ad altre etichette. La disponibilità di strumenti, competenze tecniche e spazi pensati specificamente per questo repertorio permette, quando il progetto lo richiede, di seguire una parte ancora più ampia del processo produttivo. Allo stesso tempo, l’utilizzo dello studio non costituisce una condizione per la pubblicazione: ciò che interessa è il risultato artistico e tecnico, indipendentemente dal luogo nel quale esso venga realizzato.

Da Vinci non è infatti nata come società di servizi e non ha mai concepito la pubblicazione come la semplice trasformazione di un materiale consegnato dall’artista in un prodotto destinato al mercato. Esistono naturalmente contratti, costi, prestazioni, scadenze e responsabilità precise; una casa discografica ed editrice è anche un’impresa e deve essere capace di funzionare come tale. Ma il rapporto economico non esaurisce quello editoriale, così come il fatto che un artista sostenga un costo non comporta l’acquisto automatico dell’assenso dell’editore a qualsiasi scelta artistica o produttiva.

Alla base del lavoro di Da Vinci vi è invece una convinzione maturata progressivamente attraverso migliaia di collaborazioni: pubblicare musica significa assumersi una responsabilità.

Un disco, una partitura o una registrazione non arrivano mai come oggetti neutri. Dietro ciascuno di essi vi sono anni di studio, investimenti personali, decisioni artistiche, tentativi, errori, correzioni e, molto spesso, una parte considerevole della vita professionale di chi li ha realizzati. Quando Da Vinci decide di accogliere un progetto, considera quell’affidamento come qualcosa che comporta una responsabilità propria: non soltanto verso la corretta produzione e distribuzione del lavoro, ma anche verso il modo nel quale esso verrà compreso, sviluppato e presentato.

Per questa ragione il lavoro può cominciare molto prima della consegna di un master definitivo. Può iniziare dalla discussione di un programma, dall’ascolto di una registrazione, dal confronto su un repertorio, dalla valutazione della coerenza di un progetto o persino dalla domanda più semplice e, allo stesso tempo, più importante: perché questo progetto dovrebbe esistere?

A volte la risposta è evidente. In altri casi richiede un confronto più lungo.

Può essere necessario proporre una modifica, suggerire una diversa costruzione del programma, chiedere che una registrazione venga ulteriormente lavorata, ripensare un titolo o una grafica, oppure riconoscere che l’idea dell’artista è migliore di quella inizialmente proposta dall’editore. Da Vinci non considera il rispetto dell’artista come l’obbligo di approvare automaticamente ogni sua decisione, così come non considera il ruolo dell’editore come il diritto di sostituire la propria sensibilità a quella dell’interprete.

La collaborazione esiste precisamente nello spazio fra queste due posizioni.

L’artista conosce il proprio lavoro in una maniera che l’editore non può sostituire; l’editore possiede a sua volta competenze relative alla produzione, alla pubblicazione, alla distribuzione e al mercato che non è ragionevole pretendere appartengano nella stessa misura a ogni artista. A queste competenze si aggiungono quelle dei tecnici, dei grafici, dei musicologi, dei traduttori, dei responsabili della comunicazione, dei distributori e di tutte le persone che partecipano al processo. Quando una collaborazione funziona realmente, nessuna di queste competenze viene annullata dall’altra.

Questo significa poter discutere, talvolta anche molto. Significa essere disponibili a modificare una decisione quando una ragione migliore viene proposta dall’altra parte, ma anche essere capaci di difendere una scelta quando si ritiene che sia necessaria alla qualità o alla coerenza del progetto. Il dissenso non è, in questa prospettiva, il fallimento della collaborazione; può esserne al contrario una delle parti più produttive, purché rimanga fondato sul rispetto reciproco e sulla volontà di arrivare a un risultato migliore.

È anche per questo che Da Vinci attribuisce particolare importanza al tempo dedicato ai progetti. Telefonate, ascolti, revisioni, correzioni, nuove bozze e ripensamenti non vengono considerati una fastidiosa appendice della produzione. In molti casi sono precisamente il luogo nel quale il progetto acquista la propria forma definitiva.

Ma la cura non può essere unilaterale.

Il tempo di un artista ha valore, così come quello del tecnico che lavora su un master, del grafico che modifica una copertina, del musicologo che prepara un testo, del distributore che introduce una pubblicazione nel proprio mercato o di chi deve riorganizzare una produzione perché qualcosa è cambiato. La disponibilità è quindi una parte essenziale del modo di lavorare di Da Vinci, ma non viene confusa con l’assenza di limiti. Le difficoltà possono essere comprese, gli errori possono essere corretti e gli imprevisti fanno inevitabilmente parte di qualsiasi attività reale; ciò che viene richiesto, a noi stessi prima ancora che agli altri, è che gli impegni assunti abbiano un significato e che ciascuno sia disposto a riconoscere le conseguenze delle proprie decisioni.

La stessa concezione spiega l’importanza attribuita all’indipendenza.

Da Vinci è cresciuta per oltre un decennio sostenendo essenzialmente attraverso le proprie risorse il proprio sviluppo e mantenendo piena autonomia nelle decisioni artistiche ed editoriali. Questa indipendenza non è mai stata intesa come isolamento, né come opposizione fra cultura e mercato. Significa soprattutto conservare la possibilità di scegliere e, proprio per questo, assumersi completamente la responsabilità delle proprie scelte.

Se decidiamo di sostenere un progetto, dobbiamo essere pronti a farlo anche quando non costituisce la soluzione commercialmente più semplice. Se una scelta si rivela sbagliata, dobbiamo riconoscerne la responsabilità. Se commettiamo un errore, dobbiamo correggerlo. Se riteniamo che qualcosa non funzioni, dobbiamo poterlo dire anche quando sarebbe più semplice evitare il problema.

Questa libertà sarebbe però priva di significato se non fosse accompagnata dalla sostenibilità dell’impresa. Il mercato non è considerato il nemico della cultura, ma uno dei luoghi nei quali la cultura deve riuscire a vivere. Costruire una rete di distribuzione, conoscere i diversi territori, comprendere come un repertorio possa essere presentato, investire nella comunicazione e mantenere economicamente sostenibile una produzione significa preservare la possibilità di continuare a pubblicare, investire e assumersi nuovi rischi.

Allo stesso tempo, il risultato commerciale non può costituire l’unica misura del valore artistico.

Alcune pubblicazioni vengono realizzate perché riportano nella vita musicale un repertorio dimenticato; altre perché documentano un’interpretazione nella quale crediamo; altre ancora perché permettono a un compositore contemporaneo di lasciare una testimonianza concreta del proprio lavoro o accompagnano un interprete in un passaggio importante della propria ricerca. Non chiediamo a tutti questi progetti di rispondere alla stessa logica. Chiediamo che abbiano una ragione per esistere e chiediamo a noi stessi di comprenderla abbastanza bene da poterla rendere riconoscibile anche agli altri.

Da questa stessa convinzione nasce DV Young Sounds, la competizione discografica internazionale attraverso la quale Da Vinci investe direttamente nella selezione, nella produzione, nella pubblicazione e nella promozione di nuovi progetti. Non è concepita semplicemente come un premio, ma come la possibilità di trasformare una proposta artistica in una pubblicazione reale, accompagnandone lo sviluppo attraverso lo stesso sistema produttivo e distributivo utilizzato per il resto del catalogo.

Dopo più di dieci anni, il risultato di questo percorso può naturalmente essere misurato attraverso l’estensione del catalogo, il numero delle pubblicazioni, la distribuzione raggiunta, la presenza internazionale e la risposta della stampa. Sono elementi importanti e rappresentano una testimonianza concreta della continuità del lavoro svolto.

Ma non sono, da soli, ciò che consideriamo il patrimonio più importante di Da Vinci.

Quel patrimonio risiede soprattutto nella fiducia costruita nel tempo: quella degli artisti e dei compositori che decidono di affidare alla società il proprio lavoro; quella degli editori e dei collaboratori con i quali sono state sviluppate relazioni durature; quella dei distributori che rappresentano Da Vinci nei rispettivi mercati; quella della stampa e dei professionisti che ricevono le nostre pubblicazioni; infine quella di chi incontra un disco o una partitura Da Vinci aspettandosi che dietro quel nome vi sia stata una scelta e non soltanto una procedura.

Questa fiducia non viene considerata acquisita e, soprattutto, non viene considerata qualcosa che appartenga alla società. Non dà diritto alla fedeltà di un artista, non trasforma una collaborazione professionale in un’obbligazione personale e non impedisce che un rapporto possa terminare. Proprio perché la fiducia esiste soltanto finché continua ad essere meritata, essa richiede coerenza fra gli impegni assunti e il comportamento concreto, trasparenza quando qualcosa non può essere fatto e la capacità di riconoscere quando è Da Vinci stessa a dover correggere una decisione.

È probabilmente questo, più di qualunque definizione, a descrivere ciò che Da Vinci cerca di essere.

Quando un artista ci affida un progetto, vogliamo che sappia che quel progetto verrà preso sul serio. Questo non significa che tutto verrà approvato, che ogni richiesta sarà possibile o che ogni difficoltà potrà essere risolta; significa che al suo lavoro verranno dedicati l’attenzione, il giudizio e le risorse che riteniamo necessari e che ci aspettiamo la stessa serietà nei confronti del lavoro delle persone che contribuiranno a realizzarlo.

Da Vinci Publishing è stata costruita su questa reciprocità: libertà nelle scelte e responsabilità per le loro conseguenze, rispetto per le competenze di ciascuno, indipendenza artistica, attenzione alla qualità e consapevolezza che una pubblicazione abbia realmente valore soltanto quando ciò che viene realizzato e il modo nel quale viene realizzato riescono a rimanere coerenti.

Il nostro compito non è semplicemente pubblicare musica. È contribuire a dare a un’idea artistica una forma, una continuità e una presenza nel mondo, costruendo insieme agli artisti le condizioni perché possa essere ascoltata, studiata, discussa e, quando ne possiede la forza, continuare a vivere oltre il momento della sua pubblicazione.

DA VINCI PUBLISHING FOUNDER, PRESIDENT AND ARTISTIC DIRECTOR

Edmondo Filippini, Musicologist, Academic Professor, Former Event Manager

Esta amplitud no responde al deseo de construir un catálogo en el que todo deba parecerse. Al contrario, Da Vinci siempre ha considerado la diversidad de repertorios, de tradiciones interpretativas y de personalidades artísticas como una parte esencial de su trabajo editorial. Bach, Mozart, Beethoven o Schumann pueden convivir con compositores prácticamente ausentes de la discografía, con la recuperación de patrimonios históricos y con las expresiones más recientes de la creación musical, porque lo que determina nuestro interés por un proyecto no es la categoría a la que pertenece, sino que exista una razón artística suficientemente sólida para publicarlo.

Esta visión está presente tanto en Da Vinci Classics como en Da Vinci Jazz y encuentra una expresión especialmente concentrada en las colecciones Élus y Élus Antiqua, concebidas para proyectos en los que intérpretes, repertorio, investigación y calidad de producción alcanzan un nivel particularmente destacado. A lo largo de los años, estas colecciones han contado con músicos y conjuntos como Andrei Gavrilov, Mario Brunello, Giovanni Sollima y Barbara Frittoli, así como con la Orquesta y el Coro del Teatro Mariinski. Élus Antiqua ha desarrollado aún más esta orientación mediante producciones dedicadas al repertorio histórico y a las prácticas interpretativas, entre ellas el proyecto Vivaldi con Diego Fasolis, I Barocchisti, Ann Hallenberg y Romina Basso.

Estos proyectos son, sin embargo, la expresión particularmente visible de un principio que atraviesa toda la actividad de Da Vinci: la búsqueda de la calidad no está reservada a una determinada colección ni a un reducido número de títulos considerados excepcionales. Cada publicación nace dentro del mismo proceso de evaluación, diálogo, producción y aprobación, aunque dicho proceso se adapte siempre a la naturaleza del repertorio, a la identidad del artista y a la dimensión del proyecto.

Da Vinci Publishing nació en Osaka en 2015, y su identidad internacional se ha desarrollado progresivamente a través de una red de relaciones construida en Europa, Asia, Norteamérica y numerosos otros mercados. La distribución física se apoya actualmente en socios especializados en los principales territorios de la discografía clásica, entre ellos Egea Music en Italia, Harmonia Mundi Distribution en Alemania y Austria, MVD Entertainment en Estados Unidos y Canadá y Tokyo M-Plus en Japón, junto a otros distribuidores nacionales y regionales. La presencia digital mundial complementa esta red física, mientras que Naxos Music Library permite que el catálogo llegue también al ámbito internacional de las bibliotecas, las universidades y los oyentes especializados.

A esta estructura se suma una actividad de comunicación y relación con la prensa desarrollada durante años a escala internacional. Las publicaciones de Da Vinci son objeto habitual de críticas, análisis y emisiones radiofónicas en Europa, Asia y Norteamérica, a través de revistas, periódicos, medios especializados y emisoras. Gramophone, Fanfare, Pizzicato, ResMusica, France Musique y muchas otras publicaciones y organizaciones audiovisuales forman parte de una red mucho más amplia con la que Da Vinci mantiene un diálogo constante, porque para nosotros la vida de un proyecto no termina cuando un disco se fabrica o una grabación pasa a estar disponible en línea.

Para Da Vinci, publicar significa crear las condiciones necesarias para que una obra pueda encontrarse realmente con su público.

Esta idea une actividades que, de otro modo, podrían parecer independientes. La producción discográfica, la edición musical, la distribución, la comunicación y la relación con el mercado no son compartimentos separados, sino distintas etapas de un mismo recorrido. Un proyecto que permanece simplemente depositado en un catálogo, sin una distribución adecuada, sin comunicación y sin un intento serio de llegar a quienes podrían escucharlo, venderlo, reseñarlo, programarlo o estudiarlo es, para nosotros, un proyecto publicado solo a medias.

El mismo principio guía a Da Vinci Edition, a través de la cual la música adquiere también forma en la página escrita. Su catálogo editorial comprende repertorio histórico, nuevas ediciones y obras de compositores contemporáneos, con una distribución internacional desarrollada en colaboración con Hal Leonard Europe. No consideramos la grabación y la edición musical como dos actividades ajenas entre sí: ambas buscan dar a una idea musical forma, continuidad y difusión, y abrir la posibilidad de nuevas interpretaciones.

Nuestra relación con la grabación nace de la misma necesidad. La colaboración desarrollada con DV Studio nos permite complementar nuestra actividad editorial y discográfica con un entorno especializado en la grabación y la postproducción de música clásica, utilizado asimismo para producciones destinadas a otros sellos. La disponibilidad de instrumentos, competencias técnicas y espacios específicamente concebidos para este repertorio nos permite, cuando un proyecto lo requiere, acompañar una parte aún mayor del proceso de producción. El uso del estudio, sin embargo, no es una condición para publicar con Da Vinci: lo que importa es el resultado artístico y técnico, independientemente del lugar en el que se haya obtenido.

Da Vinci no nació como una empresa de servicios ni ha entendido nunca la publicación como la simple transformación de un material entregado por el artista en un producto destinado al mercado. Naturalmente existen contratos, costes, prestaciones, plazos y responsabilidades claramente definidas. Un sello discográfico y una editorial musical son también una empresa y deben ser capaces de funcionar como tal. Pero la relación económica no agota la relación editorial, del mismo modo que la contribución económica de un artista a un proyecto no implica la aprobación automática del sello respecto de cualquier decisión artística o de producción.

En la base del trabajo de Da Vinci existe, en cambio, una convicción que se ha ido definiendo progresivamente a lo largo de miles de colaboraciones: publicar música significa asumir una responsabilidad.

Un disco, una partitura o una grabación nunca llegan hasta nosotros como objetos neutros. Detrás de cada uno hay años de estudio, inversiones personales, decisiones artísticas, intentos, errores, correcciones y, con mucha frecuencia, una parte considerable de la vida profesional de quienes los han realizado. Cuando Da Vinci decide acoger un proyecto, entendemos que ese acto de confianza genera también una responsabilidad propia: no solo respecto de la correcta producción y distribución de la obra, sino también respecto de la manera en que será comprendida, desarrollada y presentada.

Por esta razón, nuestro trabajo puede comenzar mucho antes de la entrega de un máster definitivo. Puede empezar con la discusión de un programa, la escucha de una grabación, un intercambio sobre determinado repertorio, la valoración de la coherencia interna de un proyecto o incluso con la pregunta más sencilla y, al mismo tiempo, más importante: ¿qué justifica que este proyecto llegue a publicarse?

A veces la respuesta resulta evidente desde el principio. En otras ocasiones requiere un diálogo más prolongado.

Puede ser necesario proponer una modificación, sugerir una construcción diferente del programa, pedir que se siga trabajando una grabación, reconsiderar un título o una propuesta gráfica, o reconocer que la idea del artista es mejor que la inicialmente planteada por el sello. Da Vinci no entiende el respeto hacia un artista como la obligación de aprobar automáticamente todas sus decisiones, del mismo modo que tampoco considera que el papel del editor le otorgue el derecho a sustituir la sensibilidad del intérprete por la suya propia.

La colaboración existe precisamente en el espacio que queda entre estas dos posiciones.

El artista conoce su propio trabajo de una manera que el editor no puede sustituir. El editor aporta, a su vez, una experiencia en producción, publicación, distribución y mercado que no sería razonable exigir en igual medida a cada artista. A estas competencias se suman las de los ingenieros de sonido, diseñadores, musicólogos, traductores, responsables de comunicación, distribuidores y todas las demás personas que participan en el proceso. Cuando una colaboración funciona realmente, ninguna de estas competencias anula a las demás.

Esto significa también poder discutir, a veces largamente. Significa estar dispuestos a modificar una decisión cuando la otra parte plantea argumentos más convincentes, pero también ser capaces de defender una elección cuando consideramos que es necesaria para preservar la calidad o la coherencia del proyecto. Desde esta perspectiva, el desacuerdo no es un fracaso de la colaboración. Al contrario, puede convertirse en uno de sus momentos más productivos, siempre que permanezca fundado en el respeto mutuo y en la voluntad compartida de alcanzar un resultado mejor.

Por esta misma razón, Da Vinci concede una importancia particular al tiempo dedicado a los proyectos. Conversaciones, escuchas, revisiones, correcciones, nuevas propuestas y reconsideraciones no son para nosotros un añadido incómodo al proceso de producción. En muchos casos son precisamente el espacio en el que un proyecto adquiere su forma definitiva.

Pero este cuidado no puede ser unilateral.

El tiempo de un artista tiene valor, del mismo modo que lo tiene el del ingeniero que trabaja sobre un máster, el del diseñador que modifica una cubierta, el del musicólogo que prepara un texto, el del distribuidor que introduce una publicación en su mercado o el de quien debe reorganizar una producción porque algo ha cambiado. La disponibilidad y la flexibilidad son, por tanto, una parte esencial de nuestra manera de trabajar, pero no deben confundirse con la ausencia de límites. Las dificultades pueden comprenderse, los errores pueden corregirse y los imprevistos forman inevitablemente parte de cualquier actividad real. Lo que pedimos, en primer lugar a nosotros mismos y después a los demás, es que los compromisos asumidos tengan un significado concreto y que cada uno esté dispuesto a reconocer las consecuencias de sus propias decisiones.

Esta misma concepción explica la importancia que concedemos a nuestra independencia.

Durante más de una década, Da Vinci ha sostenido esencialmente su propio desarrollo con sus propios recursos, manteniendo plena autonomía en sus decisiones artísticas y editoriales. Esta independencia nunca se ha entendido como aislamiento ni como una oposición entre cultura y mercado. Significa, ante todo, conservar la capacidad de elegir y, precisamente por ello, asumir plenamente la responsabilidad de nuestras elecciones.

Si decidimos apoyar un proyecto, debemos estar dispuestos a hacerlo incluso cuando no represente la opción comercialmente más sencilla. Si una decisión resulta equivocada, debemos asumirla. Si cometemos un error, debemos corregirlo. Si consideramos que algo no funciona, debemos poder decirlo incluso cuando evitar el problema sería más fácil.

Esta libertad, sin embargo, carecería de sentido si no estuviera acompañada por la sostenibilidad de la propia empresa. No consideramos el mercado un enemigo de la cultura, sino uno de los lugares en los que la cultura debe ser capaz de vivir. Construir una red de distribución, conocer los distintos territorios, comprender de qué manera puede presentarse un repertorio, invertir en comunicación y mantener una producción económicamente sostenible significa preservar la posibilidad de seguir publicando, invirtiendo y asumiendo nuevos riesgos.

Al mismo tiempo, los resultados comerciales no pueden convertirse en la única medida del valor artístico.

Algunas publicaciones nacen porque devuelven a la vida musical un repertorio olvidado; otras, porque documentan una interpretación en la que creemos; otras permiten a un compositor contemporáneo dejar un testimonio concreto de su trabajo o acompañan a un intérprete en una etapa importante de su investigación artística. No pedimos a todos estos proyectos que respondan a una misma lógica. Pedimos que tengan una razón para existir y nos exigimos comprender esa razón lo bastante bien como para hacerla reconocible también para los demás.

De esta misma convicción nace DV Young Sounds, el concurso discográfico internacional mediante el cual Da Vinci invierte directamente en la selección, la producción, la publicación y la promoción de nuevos proyectos. No está concebido simplemente como un premio, sino como la posibilidad de transformar una propuesta artística en una publicación real, acompañando su desarrollo mediante el mismo sistema de producción y distribución que utilizamos para el resto del catálogo.

Después de más de diez años, los resultados de este recorrido pueden medirse naturalmente a través de la amplitud del catálogo, el número de publicaciones, la distribución alcanzada, nuestra presencia internacional y la respuesta de la prensa. Son elementos importantes y constituyen un testimonio concreto de la continuidad del trabajo realizado.

Pero, por sí solos, no representan lo que consideramos el patrimonio más importante de Da Vinci.

Ese patrimonio reside, ante todo, en la confianza construida con el tiempo: la de los artistas y compositores que deciden confiarnos su trabajo; la de los editores y colaboradores con los que se han desarrollado relaciones duraderas; la de los distribuidores que representan a Da Vinci en sus respectivos mercados; la de la prensa y los profesionales que reciben nuestras publicaciones; y, finalmente, la de quienes se acercan a un disco o una partitura de Da Vinci esperando que detrás de ese nombre haya una elección consciente y no simplemente un procedimiento.

No damos esa confianza por adquirida ni, sobre todo, la consideramos algo que pertenezca a la empresa. No nos concede ningún derecho sobre la fidelidad de un artista, no convierte una colaboración profesional en una obligación personal y tampoco impide que una relación pueda terminar. Precisamente porque la confianza existe únicamente mientras se sigue mereciendo, exige coherencia entre los compromisos que asumimos y nuestra conducta concreta, transparencia cuando algo no puede hacerse y la capacidad de reconocer cuándo es la propia Da Vinci la que debe reconsiderar o corregir una decisión.

Probablemente sea esto, más que cualquier definición, lo que mejor describe aquello que Da Vinci aspira a ser.

Cuando un artista nos confía un proyecto, queremos que sepa que ese proyecto será tomado en serio. Esto no significa que todo vaya a ser aprobado, que todas las peticiones sean posibles o que cualquier dificultad pueda resolverse. Significa que dedicaremos a su trabajo la atención, el criterio y los recursos que consideremos necesarios, y que esperamos la misma seriedad hacia el trabajo de todas las personas que contribuirán a hacerlo realidad.

Da Vinci Publishing se ha construido sobre esta reciprocidad: libertad en las decisiones y responsabilidad por sus consecuencias, respeto por las competencias de cada persona, independencia artística, atención a la calidad y la convicción de que una publicación solo adquiere verdadero valor cuando existe coherencia entre aquello que se realiza y la manera en que se realiza.

Nuestra tarea no consiste simplemente en publicar música. Consiste en contribuir a dar a una idea artística forma, continuidad y presencia en el mundo, creando junto a los artistas las condiciones para que pueda ser escuchada, estudiada y discutida y, cuando posea la fuerza necesaria, seguir viviendo más allá del momento de su publicación.

Esta diversidade não nasce da intenção de construir um catálogo em que tudo deva parecer-se com tudo o resto. Pelo contrário, Da Vinci sempre considerou a diversidade dos repertórios, das tradições interpretativas e das personalidades artísticas como uma parte essencial do seu trabalho editorial. Bach, Mozart, Beethoven ou Schumann podem conviver com compositores praticamente ausentes da discografia, com a redescoberta de repertórios históricos e com as expressões mais recentes da criação musical, porque o que determina o nosso interesse por um projeto não é a categoria a que pertence, mas a existência de uma razão artística suficientemente forte para o publicar.

Esta visão atravessa tanto Da Vinci Classics como Da Vinci Jazz e encontra uma expressão particularmente concentrada nas coleções Élus e Élus Antiqua, concebidas para projetos em que intérpretes, repertório, investigação e qualidade de produção atingem um nível particularmente elevado. Ao longo dos anos, estas coleções contaram com músicos e agrupamentos como Andrei Gavrilov, Mario Brunello, Giovanni Sollima e Barbara Frittoli, bem como com a Orquestra e o Coro do Teatro Mariinsky. Élus Antiqua desenvolveu ainda mais esta orientação através de produções dedicadas ao repertório histórico e às práticas interpretativas, entre as quais o projeto Vivaldi com Diego Fasolis, I Barocchisti, Ann Hallenberg e Romina Basso.

Estes projetos são, no entanto, apenas a manifestação particularmente visível de um princípio que se aplica a toda a atividade da Da Vinci: a procura da qualidade não está reservada a uma determinada coleção nem a um pequeno número de títulos considerados excecionais. Cada publicação nasce dentro do mesmo processo de avaliação, diálogo, produção e aprovação, ainda que esse processo se adapte à natureza do repertório, à identidade do artista e à dimensão do projeto.

Da Vinci Publishing foi fundada em Osaka em 2015, e a sua identidade internacional desenvolveu-se progressivamente através de uma rede de relações construída na Europa, na Ásia, na América do Norte e em muitos outros mercados. A distribuição física apoia-se hoje em parceiros especializados nos principais territórios da discografia clássica, entre os quais Egea Music em Itália, Harmonia Mundi Distribution na Alemanha e na Áustria, MVD Entertainment nos Estados Unidos e no Canadá e Tokyo M-Plus no Japão, a par de outros distribuidores nacionais e regionais. A presença digital mundial complementa esta rede física, enquanto a Naxos Music Library permite que o catálogo chegue também ao circuito internacional de bibliotecas, universidades e ouvintes especializados.

A esta estrutura junta-se um trabalho de comunicação e de relação com a imprensa desenvolvido ao longo dos anos à escala internacional. As publicações Da Vinci são regularmente objeto de críticas, análises e transmissões radiofónicas na Europa, Ásia e América do Norte, através de revistas, jornais, meios especializados e emissoras. Gramophone, Fanfare, Pizzicato, ResMusica, France Musique e muitos outros meios e instituições de radiodifusão fazem parte de uma rede muito mais vasta com a qual Da Vinci mantém uma relação contínua, porque a vida de um projeto não termina no momento em que um disco é fabricado ou uma gravação é disponibilizada online.

Para Da Vinci, publicar significa criar as condições para que uma obra possa efetivamente encontrar o seu público.

Esta ideia liga atividades que, de outro modo, poderiam parecer separadas. A produção discográfica, a edição musical, a distribuição, a comunicação e a relação com o mercado não constituem compartimentos independentes, mas diferentes momentos de um mesmo percurso. Um projeto que permaneça simplesmente num catálogo, sem uma distribuição adequada, sem comunicação e sem uma tentativa séria de chegar a quem o poderia ouvir, vender, comentar, programar ou estudar é, para nós, um projeto publicado apenas em parte.

O mesmo princípio orienta Da Vinci Edition, através da qual a música também ganha forma na página escrita. O catálogo editorial compreende repertório histórico, novas edições e obras de compositores contemporâneos, com distribuição internacional desenvolvida em colaboração com Hal Leonard Europe. Não consideramos a gravação e a edição musical como duas atividades alheias uma à outra: ambas procuram dar a uma ideia musical forma, continuidade e circulação, abrindo também a possibilidade de novas interpretações.

A nossa relação com a gravação nasce da mesma exigência. A colaboração desenvolvida com o DV Studio permite associar à nossa atividade editorial e discográfica um ambiente especializado na gravação e pós-produção de música clássica, também utilizado em produções destinadas a outros selos. A disponibilidade de instrumentos, competência técnica e espaços especificamente concebidos para este repertório permite-nos, sempre que um projeto o exija, acompanhar uma parte ainda mais ampla do processo de produção. A utilização do estúdio, no entanto, não constitui uma condição para publicar com a Da Vinci: o que importa é o resultado artístico e técnico, independentemente do lugar onde tenha sido alcançado.

Da Vinci não nasceu como uma empresa de serviços e nunca entendeu a publicação como a simples transformação de um material entregue pelo artista num produto destinado ao mercado. Naturalmente, existem contratos, custos, serviços, prazos e responsabilidades claramente definidos; uma editora discográfica e musical é também uma empresa e deve ser capaz de funcionar como tal. Mas a dimensão financeira não esgota a relação editorial, assim como a participação financeira de um artista num projeto não implica a aprovação automática da editora relativamente a qualquer decisão artística ou de produção.

Na base do trabalho da Da Vinci encontra-se, pelo contrário, uma convicção que se foi tornando cada vez mais clara ao longo de milhares de colaborações: publicar música significa assumir uma responsabilidade.

Um disco, uma partitura ou uma gravação nunca chegam até nós como objetos neutros. Por detrás de cada um existem anos de estudo, investimentos pessoais, decisões artísticas, tentativas, erros, correções e, muitas vezes, uma parte considerável da vida profissional de quem os realizou. Quando Da Vinci decide acolher um projeto, entendemos que esse ato de confiança cria também uma responsabilidade nossa: não apenas pela correta produção e distribuição da obra, mas também pela forma como ela será compreendida, desenvolvida e apresentada.

Por essa razão, o nosso trabalho pode começar muito antes da entrega de um master definitivo. Pode começar pela discussão de um programa, pela audição de uma gravação, por uma troca de ideias sobre determinado repertório, pela avaliação da coerência de um projeto ou até pela pergunta mais simples e, ao mesmo tempo, mais importante: o que justifica que este projeto seja publicado?

Por vezes, a resposta é evidente. Noutros casos, exige um diálogo mais longo.

Pode ser necessário propor uma alteração, sugerir uma construção diferente do programa, pedir que uma gravação seja trabalhada mais profundamente, repensar um título ou uma proposta gráfica, ou reconhecer que a ideia do artista é melhor do que aquela inicialmente apresentada pela editora. Da Vinci não entende o respeito pelo artista como a obrigação de aprovar automaticamente todas as suas decisões, assim como não considera que o papel do editor lhe dê o direito de substituir a sensibilidade do intérprete pela sua própria.

É precisamente no espaço entre estas duas posições que a colaboração se torna possível.

O artista conhece o seu próprio trabalho de uma forma que o editor não pode substituir; o editor, por sua vez, possui experiência de produção, publicação, distribuição e mercado que não seria razoável exigir, na mesma medida, a todos os artistas. A estas competências somam-se as dos engenheiros de som, designers, musicólogos, tradutores, responsáveis pela comunicação, distribuidores e de todas as outras pessoas que participam no processo. Quando uma colaboração funciona verdadeiramente, nenhuma destas competências anula as restantes.

Isto significa também poder discutir, por vezes longamente. Significa estar disponível para mudar uma decisão quando a outra parte apresenta razões mais convincentes, mas também ser capaz de sustentar uma escolha quando consideramos que ela é necessária à qualidade ou à coerência do projeto. Nesta perspetiva, a divergência não representa o fracasso da colaboração; pelo contrário, pode constituir um dos seus momentos mais férteis, desde que continue assente no respeito mútuo e na vontade comum de chegar a um resultado melhor.

É também por esta razão que Da Vinci atribui particular importância ao tempo dedicado aos projetos. Conversas, audições, revisões, correções, novas propostas e reconsiderações não são vistas como um incómodo acrescentado à produção. Em muitos casos, é precisamente nesse processo que um projeto adquire a sua forma definitiva.

Mas essa atenção não pode ser unilateral.

O tempo de um artista tem valor, tal como o tempo do engenheiro que trabalha num master, do designer que altera uma capa, do musicólogo que prepara um texto, do distribuidor que introduz uma publicação no seu mercado ou de quem precisa de reorganizar uma produção porque alguma coisa mudou. A disponibilidade e a flexibilidade são, por isso, uma parte essencial da forma como trabalhamos, mas não se confundem com a ausência de limites. As dificuldades podem ser compreendidas, os erros podem ser corrigidos e os imprevistos fazem inevitavelmente parte de qualquer atividade real; o que pedimos, antes de mais a nós próprios e depois aos outros, é que os compromissos assumidos tenham um significado concreto e que cada um esteja disposto a reconhecer as consequências das suas decisões.

Esta mesma conceção explica a importância que atribuímos à nossa independência.

Durante mais de uma década, Da Vinci sustentou essencialmente o seu próprio desenvolvimento com recursos próprios, preservando plena autonomia nas suas decisões artísticas e editoriais. Esta independência nunca foi entendida como isolamento, nem como oposição entre cultura e mercado. Significa, acima de tudo, conservar a possibilidade de escolher e, precisamente por isso, assumir integralmente a responsabilidade pelas escolhas feitas.

Se decidimos apoiar um projeto, temos de estar preparados para o fazer mesmo quando ele não representa a opção comercialmente mais simples. Se uma escolha se revelar errada, temos de assumir a responsabilidade por ela. Se cometemos um erro, temos de o corrigir. Se consideramos que alguma coisa não funciona, temos de ser capazes de o dizer, mesmo quando seria mais fácil evitar o problema.

Esta liberdade, porém, perderia o seu sentido se não fosse acompanhada pela sustentabilidade da própria empresa. Não vemos o mercado como inimigo da cultura, mas como um dos espaços onde a cultura precisa de conseguir viver. Construir uma rede de distribuição, conhecer diferentes territórios, compreender como determinado repertório pode ser apresentado, investir em comunicação e manter uma produção economicamente sustentável significa preservar a possibilidade de continuar a publicar, investir e assumir novos riscos.

Ao mesmo tempo, o resultado comercial não pode constituir a única medida do valor artístico.

Algumas publicações existem porque devolvem à vida musical um repertório esquecido; outras, porque documentam uma interpretação em que acreditamos; outras ainda permitem a um compositor contemporâneo deixar um testemunho concreto do seu trabalho ou acompanham um intérprete num momento importante do seu percurso artístico. Não exigimos que todos estes projetos respondam à mesma lógica. Exigimos que tenham uma razão para existir e exigimos de nós próprios que compreendamos essa razão suficientemente bem para a tornar percetível também aos outros.

Da mesma convicção nasceu DV Young Sounds, o concurso discográfico internacional através do qual Da Vinci investe diretamente na seleção, produção, publicação e promoção de novos projetos. Não foi concebido simplesmente como um prémio, mas como a possibilidade de transformar uma proposta artística numa publicação concreta, acompanhando o seu desenvolvimento através do mesmo sistema de produção e distribuição utilizado para o restante catálogo.

Depois de mais de dez anos, os resultados deste percurso podem naturalmente ser medidos pela amplitude do catálogo, pelo número de publicações, pela distribuição alcançada, pela presença internacional e pela resposta da imprensa. São elementos importantes e constituem um testemunho concreto da continuidade do trabalho realizado.

Mas não são, por si só, aquilo que consideramos o maior valor da Da Vinci.

Esse valor reside sobretudo na confiança construída ao longo do tempo: a dos artistas e compositores que decidem confiar-nos o seu trabalho; a das editoras e dos colaboradores com quem desenvolvemos relações duradouras; a dos distribuidores que representam Da Vinci nos respetivos mercados; a da imprensa e dos profissionais que recebem as nossas publicações; e, finalmente, a de quem encontra um disco ou uma partitura Da Vinci esperando que, por detrás desse nome, exista uma escolha consciente e não simplesmente um procedimento.

Não consideramos essa confiança adquirida e, sobretudo, não a consideramos algo que pertença à empresa. Ela não nos dá direito à fidelidade de um artista, não transforma uma colaboração profissional numa obrigação pessoal e não impede que uma relação possa chegar ao fim. Precisamente porque a confiança só existe enquanto continua a ser merecida, exige coerência entre os compromissos que assumimos e a forma como realmente agimos, transparência quando alguma coisa não pode ser feita e a capacidade de reconhecer quando é a própria Da Vinci que deve reconsiderar ou corrigir uma decisão.

É provavelmente isto, mais do que qualquer definição, que melhor descreve aquilo que Da Vinci procura ser.

Quando um artista nos confia um projeto, queremos que saiba que esse projeto será levado a sério. Isso não significa que tudo será aprovado, que todos os pedidos serão possíveis ou que todas as dificuldades poderão ser resolvidas; significa que dedicaremos ao seu trabalho a atenção, o discernimento e os recursos que consideramos necessários, e que esperamos a mesma seriedade em relação ao trabalho de todas as pessoas que contribuirão para o tornar realidade.

Da Vinci Publishing construiu-se sobre esta reciprocidade: liberdade nas escolhas e responsabilidade pelas suas consequências, respeito pelas competências de cada pessoa, independência artística, atenção à qualidade e a convicção de que uma publicação só adquire verdadeiro valor quando existe coerência entre aquilo que se realiza e a forma como é realizado.

A nossa tarefa não consiste simplesmente em publicar música. Consiste em contribuir para dar a uma ideia artística forma, continuidade e presença no mundo, criando juntamente com os artistas as condições para que possa ser ouvida, estudada, discutida e, quando tiver força para isso, continuar a viver para além do momento da sua publicação.

Αυτή η πολυμορφία δεν προέκυψε από την επιθυμία να δημιουργήσουμε έναν κατάλογο στον οποίο όλα να μοιάζουν μεταξύ τους. Αντίθετα, η Da Vinci θεωρούσε πάντοτε τη διαφορετικότητα των ρεπερτορίων, των ερμηνευτικών παραδόσεων και των καλλιτεχνικών προσωπικοτήτων ουσιαστικό μέρος της εκδοτικής της δραστηριότητας. Ο Bach, ο Mozart, ο Beethoven ή ο Schumann μπορούν να συνυπάρχουν με συνθέτες που σχεδόν απουσιάζουν από τη δισκογραφία, με την επανανακάλυψη ιστορικών ρεπερτορίων και με τις πιο πρόσφατες εκφάνσεις της σύγχρονης μουσικής δημιουργίας. Αυτό που καθορίζει το ενδιαφέρον μας για ένα πρόγραμμα δεν είναι η κατηγορία στην οποία ανήκει, αλλά το αν υπάρχει ένας ουσιαστικός καλλιτεχνικός λόγος για να παρουσιαστεί στο κοινό.

Η ίδια αντίληψη διατρέχει τόσο τη Da Vinci Classics όσο και τη Da Vinci Jazz και βρίσκει μια ιδιαίτερα συμπυκνωμένη έκφραση στις σειρές Élus και Élus Antiqua, οι οποίες δημιουργήθηκαν για προγράμματα όπου οι ερμηνευτές, το ρεπερτόριο, η έρευνα και η ποιότητα της παραγωγής συναντώνται σε ιδιαίτερα υψηλό επίπεδο. Στη διάρκεια των ετών, στις σειρές αυτές έχουν συμμετάσχει μουσικοί και σύνολα όπως οι Andrei Gavrilov, Mario Brunello, Giovanni Sollima και Barbara Frittoli, καθώς και η Ορχήστρα και η Χορωδία του Θεάτρου Μαριίνσκι. Η Élus Antiqua ανέπτυξε ακόμη περισσότερο αυτή την κατεύθυνση μέσα από παραγωγές αφιερωμένες στο ιστορικό ρεπερτόριο και στις ερμηνευτικές πρακτικές, ανάμεσά τους και το πρόγραμμα Vivaldi με τους Diego Fasolis, I Barocchisti, Ann Hallenberg και Romina Basso.

Ωστόσο, τα προγράμματα αυτά αποτελούν απλώς μια ιδιαίτερα εμφανή έκφραση μιας αρχής που αφορά το σύνολο της δραστηριότητάς μας. Η αναζήτηση της ποιότητας δεν περιορίζεται σε μία συγκεκριμένη σειρά ούτε σε έναν μικρό αριθμό τίτλων που θεωρούνται εξαιρετικοί. Κάθε έκδοση περνά από την ίδια βασική διαδικασία αξιολόγησης, διαλόγου, παραγωγής και τελικής έγκρισης, πάντοτε προσαρμοσμένη στη φύση του ρεπερτορίου, στην προσωπικότητα του καλλιτέχνη και στην κλίμακα του εκάστοτε προγράμματος.

Η Da Vinci Publishing ιδρύθηκε στην Οσάκα το 2015 και η διεθνής της ταυτότητα διαμορφώθηκε σταδιακά μέσα από ένα δίκτυο σχέσεων που αναπτύχθηκε στην Ευρώπη, την Ασία, τη Βόρεια Αμερική και σε πολλές ακόμη αγορές. Η φυσική διανομή στηρίζεται σήμερα σε εξειδικευμένους συνεργάτες στις σημαντικότερες αγορές της κλασικής δισκογραφίας, μεταξύ των οποίων η Egea Music στην Ιταλία, η Harmonia Mundi Distribution στη Γερμανία και την Αυστρία, η MVD Entertainment στις Ηνωμένες Πολιτείες και τον Καναδά και η Tokyo M-Plus στην Ιαπωνία, μαζί με άλλους εθνικούς και περιφερειακούς διανομείς. Η παγκόσμια ψηφιακή παρουσία συμπληρώνει τη φυσική διανομή, ενώ μέσω της Naxos Music Library ο κατάλογος φτάνει επίσης σε βιβλιοθήκες, πανεπιστήμια και εξειδικευμένους ακροατές σε διεθνές επίπεδο.

Παράλληλα, η Da Vinci έχει αναπτύξει με την πάροδο των ετών μια ευρεία διεθνή δραστηριότητα επικοινωνίας και σχέσεων με τον Τύπο. Οι κυκλοφορίες μας αποτελούν τακτικά αντικείμενο κριτικών, παρουσιάσεων και ραδιοφωνικών μεταδόσεων στην Ευρώπη, την Ασία και τη Βόρεια Αμερική, σε περιοδικά, εφημερίδες, εξειδικευμένα μέσα και ραδιοτηλεοπτικούς φορείς. Τα Gramophone, Fanfare, Pizzicato, ResMusica, France Musique και πολλά ακόμη μέσα αποτελούν μέρος ενός πολύ ευρύτερου δικτύου με το οποίο η Da Vinci βρίσκεται σε συνεχή επαφή, γιατί για εμάς η ζωή ενός προγράμματος δεν τελειώνει τη στιγμή που κατασκευάζεται ένας δίσκος ή όταν μια ηχογράφηση γίνεται διαθέσιμη στο διαδίκτυο.

Για τη Da Vinci, το να εκδίδεις και να κυκλοφορείς ένα έργο σημαίνει να δημιουργείς τις προϋποθέσεις ώστε να μπορέσει πραγματικά να συναντήσει το κοινό του.

Αυτή η αντίληψη συνδέει δραστηριότητες που διαφορετικά θα μπορούσαν να φαίνονται ανεξάρτητες μεταξύ τους. Η δισκογραφική παραγωγή, οι μουσικές εκδόσεις, η διανομή, η επικοινωνία και η σχέση με την αγορά δεν είναι ξεχωριστά διαμερίσματα, αλλά διαφορετικά στάδια της ίδιας διαδρομής. Ένα πρόγραμμα που απλώς καταχωρίζεται σε έναν κατάλογο, χωρίς επαρκή διανομή, χωρίς επικοινωνία και χωρίς μια σοβαρή προσπάθεια να φτάσει σε όσους θα μπορούσαν να το ακούσουν, να το διαθέσουν, να το κρίνουν, να το εντάξουν σε ένα πρόγραμμα ή να το μελετήσουν, είναι για εμάς ένα πρόγραμμα που έχει ολοκληρώσει μόνο το μισό της διαδρομής του προς το κοινό.

Η ίδια αρχή καθοδηγεί τη Da Vinci Edition, μέσω της οποίας η μουσική αποκτά μορφή και στη γραπτή σελίδα. Ο εκδοτικός της κατάλογος περιλαμβάνει ιστορικό ρεπερτόριο, νέες εκδόσεις και έργα σύγχρονων συνθετών, με διεθνή διανομή που αναπτύσσεται σε συνεργασία με τη Hal Leonard Europe. Δεν θεωρούμε την ηχογράφηση και την έκδοση παρτιτούρας δύο άσχετες μεταξύ τους δραστηριότητες. Και οι δύο αποσκοπούν στο να δώσουν σε μια μουσική ιδέα μορφή και συνέχεια, να διευρύνουν την κυκλοφορία της και να δημιουργήσουν τις προϋποθέσεις για νέες ερμηνείες.

Η σχέση μας με την ηχογράφηση ξεκινά από την ίδια ανάγκη. Η συνεργασία με το DV Studio προσθέτει στη δισκογραφική και εκδοτική μας δραστηριότητα ένα περιβάλλον εξειδικευμένο στην ηχογράφηση και τη μεταπαραγωγή κλασικής μουσικής, το οποίο χρησιμοποιείται επίσης για παραγωγές άλλων εταιρειών. Η ύπαρξη οργάνων, τεχνικής τεχνογνωσίας και χώρων σχεδιασμένων ειδικά για αυτό το ρεπερτόριο μας επιτρέπει, όταν το απαιτεί ένα πρόγραμμα, να παρακολουθούμε ένα ακόμη μεγαλύτερο μέρος της παραγωγικής διαδικασίας. Η χρήση του στούντιο, ωστόσο, δεν αποτελεί προϋπόθεση για μια έκδοση από τη Da Vinci. Εκείνο που έχει σημασία είναι το καλλιτεχνικό και τεχνικό αποτέλεσμα, ανεξάρτητα από τον χώρο στον οποίο επιτεύχθηκε.

Η Da Vinci δεν δημιουργήθηκε ως εταιρεία παροχής υπηρεσιών και ποτέ δεν αντιλήφθηκε την εκδοτική δραστηριότητα ως την απλή μετατροπή ενός υλικού που παραδίδει ο καλλιτέχνης σε προϊόν προς διάθεση στην αγορά. Υπάρχουν, φυσικά, συμβάσεις, κόστη, υπηρεσίες, προθεσμίες και σαφώς καθορισμένες ευθύνες. Μια δισκογραφική εταιρεία και ένας μουσικός εκδοτικός οίκος είναι επίσης επιχειρήσεις και πρέπει να μπορούν να λειτουργούν ως τέτοιες. Η οικονομική σχέση, όμως, δεν εξαντλεί την εκδοτική και καλλιτεχνική σχέση. Αντίστοιχα, η οικονομική συμμετοχή ενός καλλιτέχνη σε ένα πρόγραμμα δεν συνεπάγεται την αυτόματη αποδοχή από την εταιρεία κάθε καλλιτεχνικής ή παραγωγικής του επιλογής.

Στον πυρήνα της δουλειάς της Da Vinci βρίσκεται, αντίθετα, μια πεποίθηση που έγινε σταδιακά σαφέστερη μέσα από χιλιάδες συνεργασίες: το να εκδίδεις μουσική σημαίνει να αναλαμβάνεις ευθύνη.

Ένας δίσκος, μια παρτιτούρα ή μια ηχογράφηση δεν φτάνουν ποτέ σε εμάς ως ουδέτερα αντικείμενα. Πίσω από το καθένα βρίσκονται χρόνια μελέτης, προσωπικές επενδύσεις, καλλιτεχνικές αποφάσεις, δοκιμές, λάθη, διορθώσεις και, πολύ συχνά, ένα σημαντικό μέρος της επαγγελματικής ζωής των ανθρώπων που τα δημιούργησαν. Όταν η Da Vinci αποφασίζει να αναλάβει ένα πρόγραμμα, θεωρούμε ότι αυτή η πράξη εμπιστοσύνης δημιουργεί και μια δική μας ευθύνη: όχι μόνο για τη σωστή παραγωγή και διανομή του έργου, αλλά και για τον τρόπο με τον οποίο θα γίνει κατανοητό, θα εξελιχθεί και θα παρουσιαστεί.

Γι’ αυτό η δουλειά μας μπορεί να ξεκινήσει πολύ πριν από την παράδοση ενός οριστικού master. Μπορεί να αρχίσει με μια συζήτηση γύρω από το πρόγραμμα, με την ακρόαση μιας ηχογράφησης, με έναν διάλογο για ένα συγκεκριμένο ρεπερτόριο, με την αξιολόγηση της συνοχής μιας καλλιτεχνικής πρότασης ή ακόμη και με την πιο απλή και, ταυτόχρονα, σημαντικότερη ερώτηση:

Για ποιον λόγο αξίζει αυτό το πρόγραμμα να φτάσει στο κοινό;

Μερικές φορές η απάντηση είναι άμεσα εμφανής. Άλλοτε απαιτεί έναν μεγαλύτερο διάλογο μέχρι να διαμορφωθεί.

Μπορεί να χρειαστεί να προτείνουμε μια αλλαγή, να εισηγηθούμε διαφορετική διάρθρωση του προγράμματος, να ζητήσουμε περαιτέρω επεξεργασία μιας ηχογράφησης, να επανεξετάσουμε έναν τίτλο ή μια γραφιστική πρόταση. Μπορεί επίσης να χρειαστεί να αναγνωρίσουμε ότι η ιδέα του καλλιτέχνη είναι καλύτερη από εκείνη που είχε αρχικά προτείνει η εταιρεία. Για τη Da Vinci, ο σεβασμός προς έναν καλλιτέχνη δεν σημαίνει αυτόματη αποδοχή κάθε απόφασής του. Αντίστοιχα, ο ρόλος του εκδότη δεν του δίνει το δικαίωμα να υποκαταστήσει την ευαισθησία του ερμηνευτή με τη δική του.

Η συνεργασία υπάρχει ακριβώς στον χώρο ανάμεσα σε αυτές τις δύο θέσεις.

Ο καλλιτέχνης γνωρίζει τη δική του δουλειά με έναν τρόπο που ο εκδότης δεν μπορεί να υποκαταστήσει. Ο εκδότης, από την άλλη πλευρά, διαθέτει εμπειρία στην παραγωγή, την έκδοση, τη διανομή και την αγορά, την οποία δεν είναι εύλογο να απαιτούμε στον ίδιο βαθμό από κάθε καλλιτέχνη. Σε αυτές τις γνώσεις προστίθενται οι δεξιότητες των ηχοληπτών, των γραφιστών, των μουσικολόγων, των μεταφραστών, των υπευθύνων επικοινωνίας, των διανομέων και όλων όσοι συμμετέχουν στη διαδικασία. Όταν μια συνεργασία λειτουργεί πραγματικά, καμία από αυτές τις γνώσεις και δεξιότητες δεν ακυρώνει τις υπόλοιπες.

Αυτό σημαίνει επίσης ότι πρέπει να μπορούμε να συζητούμε, ορισμένες φορές και σε βάθος. Σημαίνει να είμαστε έτοιμοι να αλλάξουμε μια απόφαση όταν η άλλη πλευρά προβάλλει πειστικότερα επιχειρήματα, αλλά και να μπορούμε να υποστηρίξουμε μια επιλογή όταν θεωρούμε ότι είναι απαραίτητη για την ποιότητα ή τη συνοχή του προγράμματος. Από αυτή την άποψη, η διαφωνία δεν αποτελεί αποτυχία της συνεργασίας. Αντίθετα, μπορεί να αποτελέσει μία από τις πιο δημιουργικές στιγμές της, εφόσον στηρίζεται στον αμοιβαίο σεβασμό και στην κοινή επιθυμία για ένα καλύτερο αποτέλεσμα.

Για τον ίδιο λόγο, η Da Vinci αποδίδει ιδιαίτερη σημασία στον χρόνο που αφιερώνεται σε κάθε πρόγραμμα. Συζητήσεις, ακροάσεις, αναθεωρήσεις, διορθώσεις, νέες προτάσεις και επανεξετάσεις δεν αποτελούν για εμάς μια ενοχλητική προσθήκη στην παραγωγική διαδικασία. Σε πολλές περιπτώσεις, είναι ακριβώς μέσα από αυτή τη διαδικασία που το πρόγραμμα αποκτά την οριστική του μορφή.

Ωστόσο, αυτή η φροντίδα δεν μπορεί να είναι μονόπλευρη.

Ο χρόνος ενός καλλιτέχνη έχει αξία, όπως έχει αξία και ο χρόνος του ηχολήπτη που εργάζεται πάνω σε ένα master, του γραφίστα που τροποποιεί ένα εξώφυλλο, του μουσικολόγου που ετοιμάζει ένα κείμενο, του διανομέα που εισάγει μια κυκλοφορία στην αγορά του ή εκείνου που πρέπει να αναδιοργανώσει μια παραγωγή επειδή κάτι έχει αλλάξει. Η διαθεσιμότητα και η ευελιξία αποτελούν επομένως ουσιαστικό μέρος του τρόπου με τον οποίο εργαζόμαστε, αλλά δεν ταυτίζονται με την απουσία ορίων. Οι δυσκολίες μπορούν να γίνουν κατανοητές, τα λάθη μπορούν να διορθωθούν και τα απρόβλεπτα αποτελούν αναπόφευκτο μέρος κάθε πραγματικής δραστηριότητας. Αυτό που ζητούμε, πρώτα από εμάς τους ίδιους και κατόπιν από τους άλλους, είναι οι δεσμεύσεις που αναλαμβάνονται να έχουν πραγματικό βάρος και ο καθένας να είναι πρόθυμος να αναγνωρίζει τις συνέπειες των αποφάσεών του.

Η ίδια αντίληψη εξηγεί τη σημασία που αποδίδουμε στην ανεξαρτησία μας.

Για περισσότερο από μία δεκαετία, η Da Vinci στήριξε σε μεγάλο βαθμό την ανάπτυξή της με δικούς της πόρους, διατηρώντας πλήρη αυτονομία στις καλλιτεχνικές και εκδοτικές της αποφάσεις. Αυτή η ανεξαρτησία δεν νοήθηκε ποτέ ως απομόνωση ούτε ως αντίθεση ανάμεσα στον πολιτισμό και την αγορά. Σημαίνει, πάνω απ’ όλα, να διατηρούμε τη δυνατότητα να επιλέγουμε και, ακριβώς γι’ αυτό, να αναλαμβάνουμε πλήρως την ευθύνη για τις επιλογές μας.

Αν αποφασίσουμε να στηρίξουμε ένα πρόγραμμα, πρέπει να είμαστε έτοιμοι να το κάνουμε ακόμη και όταν δεν αποτελεί την ευκολότερη εμπορική επιλογή. Αν μια απόφαση αποδειχθεί λανθασμένη, οφείλουμε να αναλάβουμε την ευθύνη της. Αν κάνουμε ένα λάθος, οφείλουμε να το διορθώσουμε. Αν θεωρούμε ότι κάτι δεν λειτουργεί, πρέπει να μπορούμε να το πούμε ακόμη και όταν θα ήταν ευκολότερο να αποφύγουμε το ζήτημα.

Η ελευθερία αυτή, ωστόσο, θα έχανε το νόημά της αν δεν συνοδευόταν από τη βιωσιμότητα της ίδιας της επιχείρησης. Δεν θεωρούμε την αγορά εχθρό του πολιτισμού, αλλά έναν από τους χώρους μέσα στους οποίους ο πολιτισμός πρέπει να μπορεί να ζει. Η δημιουργία ενός δικτύου διανομής, η γνώση των διαφορετικών αγορών, η κατανόηση του τρόπου με τον οποίο μπορεί να παρουσιαστεί ένα ρεπερτόριο, η επένδυση στην επικοινωνία και η οικονομικά βιώσιμη οργάνωση μιας παραγωγής είναι όσα μας επιτρέπουν να συνεχίζουμε να εκδίδουμε, να επενδύουμε και να αναλαμβάνουμε νέους κινδύνους.

Ταυτόχρονα, η εμπορική επιτυχία δεν μπορεί να αποτελεί το μοναδικό μέτρο της καλλιτεχνικής αξίας.

Ορισμένες εκδόσεις πραγματοποιούνται επειδή επαναφέρουν στη μουσική ζωή ένα ξεχασμένο ρεπερτόριο. Άλλες επειδή καταγράφουν μια ερμηνεία στην οποία πιστεύουμε. Άλλες ακόμη επειδή επιτρέπουν σε έναν σύγχρονο συνθέτη να αφήσει ένα απτό ίχνος της δουλειάς του ή συνοδεύουν έναν ερμηνευτή σε ένα σημαντικό στάδιο της καλλιτεχνικής του αναζήτησης. Δεν ζητούμε από όλα αυτά τα προγράμματα να υπακούουν στην ίδια λογική. Ζητούμε να έχουν έναν λόγο ύπαρξης και απαιτούμε από εμάς τους ίδιους να κατανοούμε αυτόν τον λόγο αρκετά καλά ώστε να μπορούμε να τον κάνουμε αντιληπτό και στους άλλους.

Από την ίδια πεποίθηση γεννήθηκε και το DV Young Sounds, ο διεθνής δισκογραφικός διαγωνισμός μέσω του οποίου η Da Vinci επενδύει άμεσα στην επιλογή, την παραγωγή, την έκδοση και την προώθηση νέων προγραμμάτων. Δεν σχεδιάστηκε απλώς ως ένα βραβείο, αλλά ως η δυνατότητα να μετατραπεί μια καλλιτεχνική πρόταση σε πραγματική κυκλοφορία, με την εξέλιξή της να υποστηρίζεται από το ίδιο σύστημα παραγωγής και διανομής που χρησιμοποιούμε για τον υπόλοιπο κατάλογο.

Ύστερα από περισσότερα από δέκα χρόνια, τα αποτελέσματα αυτής της πορείας μπορούν φυσικά να αποτιμηθούν μέσα από το εύρος του καταλόγου, τον αριθμό των εκδόσεων, την έκταση της διανομής, τη διεθνή μας παρουσία και την ανταπόκριση του Τύπου. Είναι σημαντικά στοιχεία και απτές ενδείξεις της συνέχειας της δουλειάς που έχει πραγματοποιηθεί.

Δεν είναι όμως, από μόνα τους, αυτό που θεωρούμε σημαντικότερο κεφάλαιο της Da Vinci.

Το σημαντικότερο αυτό κεφάλαιο βρίσκεται κυρίως στην εμπιστοσύνη που έχει οικοδομηθεί με τον χρόνο: στην εμπιστοσύνη των καλλιτεχνών και των συνθετών που επιλέγουν να μας αναθέσουν τη δουλειά τους, των εκδοτών και των συνεργατών με τους οποίους έχουν αναπτυχθεί σχέσεις με διάρκεια, των διανομέων που εκπροσωπούν τη Da Vinci στις αντίστοιχες αγορές τους, του Τύπου και των επαγγελματιών που λαμβάνουν τις εκδόσεις μας, και τέλος όλων εκείνων που συναντούν έναν δίσκο ή μια παρτιτούρα της Da Vinci περιμένοντας ότι πίσω από αυτό το όνομα υπάρχει μια συνειδητή επιλογή και όχι απλώς μια διαδικασία.

Δεν θεωρούμε αυτή την εμπιστοσύνη δεδομένη και, κυρίως, δεν τη θεωρούμε κάτι που ανήκει στην εταιρεία. Δεν μας δίνει δικαίωμα στην αφοσίωση ενός καλλιτέχνη, δεν μετατρέπει μια επαγγελματική συνεργασία σε προσωπική υποχρέωση και δεν αποκλείει το ενδεχόμενο μια σχέση να ολοκληρωθεί. Ακριβώς επειδή η εμπιστοσύνη υπάρχει μόνο όσο συνεχίζουμε να την αξίζουμε, απαιτεί συνέπεια ανάμεσα στις δεσμεύσεις που αναλαμβάνουμε και στις πράξεις μας, διαφάνεια όταν κάτι δεν μπορεί να γίνει και την ικανότητα να αναγνωρίζουμε πότε η ίδια η Da Vinci πρέπει να επανεξετάσει ή να διορθώσει μια απόφαση.

Ίσως αυτό, περισσότερο από οποιονδήποτε ορισμό, να περιγράφει καλύτερα αυτό που επιδιώκει να είναι η Da Vinci.

Όταν ένας καλλιτέχνης μας εμπιστεύεται ένα πρόγραμμα, θέλουμε να γνωρίζει ότι αυτό το πρόγραμμα θα αντιμετωπιστεί με σοβαρότητα. Αυτό δεν σημαίνει ότι όλα θα εγκριθούν, ότι κάθε αίτημα θα είναι εφικτό ή ότι κάθε δυσκολία θα μπορεί να επιλυθεί. Σημαίνει ότι στη δουλειά του θα αφιερωθούν η προσοχή, η κρίση και οι πόροι που θεωρούμε απαραίτητοι και ότι αναμένουμε την ίδια σοβαρότητα απέναντι στη δουλειά όλων όσοι θα συμβάλουν στην πραγματοποίησή του.

Η Da Vinci Publishing έχει οικοδομηθεί πάνω σε αυτή την αμοιβαιότητα: στην ελευθερία των επιλογών και στην ευθύνη για τις συνέπειές τους, στον σεβασμό για την εξειδίκευση του καθενός, στην καλλιτεχνική ανεξαρτησία, στην προσήλωση στην ποιότητα και στην πεποίθηση ότι μια έκδοση αποκτά πραγματική αξία μόνο όταν υπάρχει συνέπεια ανάμεσα σε αυτό που δημιουργείται και στον τρόπο με τον οποίο δημιουργείται.

Η αποστολή μας δεν είναι απλώς να εκδίδουμε μουσική. Είναι να συμβάλλουμε ώστε μια καλλιτεχνική ιδέα να αποκτήσει μορφή, συνέχεια και παρουσία στον κόσμο, δημιουργώντας μαζί με τους καλλιτέχνες τις προϋποθέσεις για να μπορεί να ακουστεί, να μελετηθεί, να συζητηθεί και, όταν διαθέτει τη δύναμη, να συνεχίσει να ζει πέρα από τη στιγμή της έκδοσής της.

こうした多様性は、すべてを一つの様式や価値観に揃えようとする考え方とは正反対のところから生まれています。Da Vinci は、それぞれのレパートリーが持つ性格、異なる演奏伝統、そして一人ひとりのアーティストの個性を、レーベルとしての活動に欠かすことのできない要素だと考えてきました。バッハ、モーツァルト、ベートーヴェン、シューマンの作品と、ほとんど録音されてこなかった作曲家の作品、再発見された歴史的レパートリー、そして今日生まれつつある新しい音楽が、同じカタログの中に共存しています。私たちにとって重要なのは、その企画がどのカテゴリーに属するかではなく、それを世に送り出すだけの明確な芸術的意義があるかどうかです。

この考え方は Da Vinci Classics と Da Vinci Jazz の双方に共通しており、Élus および Élus Antiqua では、より集約された形で表現されています。これらのシリーズは、演奏家、レパートリー、研究、制作の質が特に高い次元で結びつくプロジェクトのために設けられました。これまで、アンドレイ・ガヴリーロフ、マリオ・ブルネッロ、ジョヴァンニ・ソッリマ、バルバラ・フリットリ、マリインスキー劇場管弦楽団・合唱団などが参加してきました。また Élus Antiqua では、歴史的レパートリーとその演奏実践に焦点を当て、ディエゴ・ファゾリス、イ・バロッキスティ、アン・ハレンベリ、ロミーナ・バッソらによるヴィヴァルディのプロジェクトなどを制作しています。

しかし、こうしたプロジェクトだけが特別に高い基準で制作されているわけではありません。そこに見える考え方は、Da Vinci の活動全体に共通するものです。レパートリーの性質、アーティストの個性、企画の規模によって方法は変わっても、すべての作品は、検討、対話、制作、最終確認という基本的な過程を経て世に送り出されます。

Da Vinci Publishing は2015年に大阪で設立されました。その後、ヨーロッパ、アジア、北米をはじめとする各地域で一つひとつ関係を築きながら、国際的な活動基盤を広げてきました。現在、CDなどのフィジカル商品は、イタリアの Egea Music、ドイツおよびオーストリアの Harmonia Mundi Distribution、米国およびカナダの MVD Entertainment、日本の Tokyo M-Plus をはじめ、各国のクラシック音楽専門流通会社を通じて届けられています。これに世界規模のデジタル配信が加わり、さらに Naxos Music Library を通じて、大学、図書館、研究機関、専門的なリスナーにもカタログが広く紹介されています。

また、長年にわたり、国際的な広報活動とメディアとの関係づくりにも力を注いできました。Da Vinci のリリースは、ヨーロッパ、アジア、北米を中心に、専門誌、新聞、各種メディア、ラジオなどで継続的に取り上げられています。Gramophone、Fanfare、Pizzicato、ResMusica、France Musique をはじめとする媒体は、私たちが関わるさらに広い国際的なネットワークの一部です。作品は、CDが完成した時点や配信が始まった時点で役割を終えるものではないと、私たちは考えているからです。

Da Vinci にとって、作品を世に送り出すとは、その作品が実際に聴き手と出会うための環境まで整えることを意味します。

録音制作、楽譜出版、流通、広報、市場との関係は、それぞれが切り離された活動ではありません。一つの作品が世の中へ届いていく過程の、異なる段階です。カタログに登録されただけで、適切な流通も情報発信もなく、それを聴く人、販売する人、批評する人、演奏会で取り上げる人、研究する人へ届けるための努力がなされていないのであれば、私たちにとって、その作品を世に送り出す仕事はまだ完了していません。

Da Vinci Edition も同じ考え方のもとに活動しています。ここでは音楽が録音だけでなく、楽譜という形でも残されます。出版カタログには、歴史的レパートリー、新たな版、現代作曲家の作品が含まれ、Hal Leonard Europe との協力によって国際的に流通しています。私たちは、録音と楽譜出版をまったく別の事業とは考えていません。どちらも音楽的なアイデアに形を与え、それを未来へつなぎ、さらに新しい演奏が生まれる可能性を広げる仕事だからです。

録音に対する私たちの姿勢も、同じ考え方から生まれています。DV Studio との協働により、クラシック音楽の録音とポストプロダクションに特化した制作環境を活用することができ、同スタジオでは他レーベルのための制作も行われています。クラシック音楽の録音に適した楽器、設備、技術、空間があることで、必要に応じて制作のより広い範囲を一貫して支えることができます。ただし、Da Vinci からリリースするために DV Studio を使用する必要はありません。私たちが重視するのは録音場所ではなく、最終的に得られた芸術的・技術的な成果です。

Da Vinci は、単なる制作サービスを提供する会社として生まれたわけではありません。また、アーティストから素材を受け取り、それを市場向けの商品に仕上げることだけを仕事だと考えたこともありません。もちろん、契約、費用、業務内容、締切、責任の範囲は明確である必要があります。レーベルや音楽出版社も一つの企業であり、健全に運営されなければなりません。しかし、経済的な関係だけで、アーティストと出版社との関係のすべてが決まるわけではありません。また、アーティストが制作費の一部を負担することが、あらゆる芸術的・制作上の判断について出版社の無条件の同意を得ることを意味するわけでもありません。

Da Vinci の仕事の根底には、これまで数多くのアーティストと仕事を重ねる中で、次第に明確になってきた一つの考えがあります。

作品を世に送り出すことは、その作品に対する責任を引き受けることでもある、という考えです。

一枚のディスク、一冊の楽譜、一つの録音が、私たちのもとに単なる素材として届くことはありません。その背景には、長年の研鑽、時間や資金の投入、芸術上の選択、試行錯誤、失敗と修正があり、多くの場合、それを生み出した人の職業人生の大きな一部が込められています。Da Vinci があるプロジェクトを引き受けると決めた時、私たちは、そこから自分たちにも新たな責任が生まれると考えます。作品を適切に制作し流通させることだけでなく、その作品をどのように理解し、どのように発展させ、どのような形で世の中に提示するのかについても、私たちは責任を負います。

そのため、私たちの仕事は最終マスターが届くよりもずっと前から始まることがあります。プログラムについて話し合うこと、録音を聴くこと、レパートリーについて意見を交わすこと、企画全体のまとまりを検討すること。そして時には、きわめて単純でありながら最も重要な問いを投げかけることから始まります。

このプロジェクトを世に出す意味は、どこにあるのか。

答えが最初から明確なこともあります。より長い対話を重ねなければ見えてこないこともあります。

プログラムの構成を変える提案をすることもあれば、録音にさらに手を加えるよう求めること、タイトルやデザインを見直すこともあります。反対に、出版社側が当初考えていた案より、アーティストの提案の方が優れていると判断し、こちらが考えを変えることもあります。私たちは、アーティストを尊重することと、そのすべての判断を無条件に受け入れることを同じだとは考えていません。同時に、出版社という立場が、自らの感性を演奏家の感性に置き換える権利を与えるとも考えていません。

私たちが考える本当の協働は、まさにこの二つの立場のあいだにあります。

アーティストは、自分の作品や演奏について、出版社が代わることのできない深い理解を持っています。一方、出版社には、制作、出版、流通、市場について蓄積してきた経験があり、すべてのアーティストに同じ経験を求めることは現実的ではありません。さらに、録音エンジニア、デザイナー、音楽学者、翻訳者、広報担当者、ディストリビューターなど、それぞれ異なる専門性を持つ人々が制作に加わります。協働が本当に機能している時、一つの専門性が他を押しのけることはありません。

そのため、時には時間をかけて議論することも必要になります。相手の意見により説得力があるなら、こちらが判断を変えるべきです。一方で、作品の質や企画の一貫性を守るために必要だと考える選択については、その理由を説明し、必要であれば守り抜くことも求められます。私たちにとって、意見の相違そのものは協働の失敗ではありません。互いの仕事に対する敬意と、より良い結果を目指す意思が共有されている限り、むしろ大切な創造的過程の一つになり得ます。

Da Vinci が、一つひとつのプロジェクトに費やす時間を重視するのもそのためです。打ち合わせ、試聴、修正、校正、新たな案の作成、そして再検討。こうした過程は、制作に付随する余分な作業ではありません。多くの場合、まさにその過程を通じて、プロジェクトは最終的な形を得ていきます。

ただし、こうした配慮や努力は一方通行では成り立ちません。

アーティストの時間に価値があるように、マスターを仕上げるエンジニアの時間、ジャケットを修正するデザイナーの時間、解説を執筆する音楽学者の時間、作品を各地域の市場に届けるディストリビューターの時間、変更に対応して制作工程を組み直すスタッフの時間にも、同じように価値があります。Da Vinci にとって柔軟な対応は重要ですが、それは際限なく対応するという意味ではありません。事情を理解することはできます。間違いは修正できます。予期せぬ出来事も、実際の仕事にはつきものです。それでも私たちは、まず自分たち自身に、そして同じように相手にも、引き受けた約束を大切にし、自らの判断が周囲に及ぼす影響を認識することを求めています。

この考え方は、私たちが独立性を大切にする理由にもつながっています。

Da Vinci は10年以上にわたり、成長に必要な資源の大部分を自ら支えながら、芸術面、編集面での判断の自主性を守ってきました。しかし、私たちにとって独立とは孤立することではなく、文化と市場を対立させることでもありません。独立とは、自ら選択する自由を持つこと、そしてその自由を持つからこそ、その選択に対して自ら責任を負うことです。

あるプロジェクトを支えると決めたなら、それが商業的に最も容易な選択ではなくても、その決定に責任を持たなければなりません。判断が誤っていたなら、それを認めなければなりません。自分たちに間違いがあれば、修正しなければなりません。また、何かに問題があると考えるなら、問題に触れずに済ませる方が簡単な場合でも、それを伝える必要があります。

ただし、企業として持続可能でなければ、その自由そのものを守ることはできません。私たちは、市場を文化と対立するものとは考えていません。市場もまた、文化が社会の中で生き続けていく場所の一つです。流通網を築き、それぞれの地域を理解し、レパートリーをどのように紹介するかを考え、広報に投資し、制作を経済的に持続可能なものにする。その積み重ねによって初めて、次の作品を出版し、次の企画に投資し、新たな挑戦を続けることができます。

同時に、商業的な成果だけを芸術的価値の唯一の尺度にすることもできません。

忘れられたレパートリーを再び音楽の世界に戻すために生まれる作品があります。私たちが価値を信じる演奏を記録するための作品もあります。現代作曲家の創作を具体的な形で残すものもあれば、演奏家にとって重要な芸術的探究の一段階を記録するものもあります。すべてが同じ論理に従う必要はありません。ただし、それぞれに世に出る理由が必要です。そして私たちは、その理由を、他者にも伝えられるほど十分に理解する必要があると考えています。

DV Young Sounds も、こうした考え方から生まれました。新しいプロジェクトを選考し、その制作、出版、プロモーションに Da Vinci が直接関わる国際的な録音コンクールです。単に受賞者を選ぶことが目的ではありません。一つの芸術的な提案を実際の作品として形にし、通常の Da Vinci のカタログと同じ制作・流通体制を通じて、世の中へ届けるところまでを支援することを目的としています。

10年以上の活動を経た現在、その成果は、カタログの広がり、出版・リリースの実績、流通網、国際的な活動範囲、メディアからの評価など、さまざまな形で見ることができます。どれも、長年継続してきた仕事を示す具体的な成果です。

しかし、それだけが Da Vinci にとって最も大切な財産ではありません。

私たちが最も大切にしているのは、時間をかけて築いてきた信頼です。自らの仕事を Da Vinci に託してくれるアーティストや作曲家との信頼。長年にわたり関係を築いてきた出版社や協力者との信頼。それぞれの市場で Da Vinci の作品を扱うディストリビューターとの信頼。私たちの出版物を受け取る批評家や音楽関係者との信頼。そして、Da Vinci のディスクや楽譜を手にした人が、その名前の背後には単なる手続きではなく、明確な判断と選択があると期待してくれることです。

しかし、信頼は一度得れば永続するものではありませんし、会社が当然に保持できるものでもありません。信頼があるからといって、アーティストに継続的な関係を求める権利が生まれるわけではなく、仕事上の協力関係が個人的な義務に変わるわけでもありません。関係が終わることもあります。信頼は、その信頼に値する行動を続けている間にのみ保たれます。だからこそ、約束したことと実際の行動を一致させること、できないことについては率直に伝えること、そして Da Vinci 自身が判断を見直し、修正すべき時にはそれを認めることが必要です。

おそらく、どのような定義を掲げるよりも、こうした姿勢そのものが、Da Vinci が何を目指しているのかを最もよく表しています。

アーティストが私たちにプロジェクトを託した時、少なくとも一つだけ確信してほしいことがあります。その仕事は、真剣に受け止められるということです。それは、すべての提案が承認されるという意味でも、あらゆる要望に応えられるという意味でも、すべての問題を解決できるという意味でもありません。その作品に必要だと私たちが判断するだけの注意と検討、そして必要な資源を注ぐこと。そして同時に、その作品を形にするために働くすべての人に対しても、同じ真摯さを求めるという意味です。

Da Vinci Publishing は、こうした相互の責任と敬意の上に築かれてきました。自ら選択する自由と、その結果に対する責任。それぞれの専門性への敬意。芸術的な独立性。品質に対する妥協のない意識。そして、完成したものだけでなく、それがどのような過程を経て生まれたのかもまた、その価値の一部であるという考え方です。

私たちの仕事は、単に音楽を出版し、作品をリリースすることではありません。

一つの芸術的なアイデアにふさわしい形を与え、それが未来へとつながり、社会の中で生きていける場所をつくること。そしてアーティストとともに、その音楽が聴かれ、研究され、語られ、作品そのものにその力があるならば、発表された時を超えて生き続けていくための条件を整えること。

それが、Da Vinci Publishing の仕事です。

이러한 다양성은 모든 것이 서로 닮아야 하는 하나의 카탈로그를 만들겠다는 생각에서 비롯된 것이 아닙니다. 오히려 Da Vinci는 서로 다른 레퍼토리, 연주 전통, 그리고 각 아티스트가 지닌 개성을 출판 활동의 본질적인 요소로 생각해 왔습니다. 바흐, 모차르트, 베토벤, 슈만과 같은 작곡가의 작품과 음반으로 거의 소개되지 않았던 작곡가의 음악, 새롭게 조명되는 역사적 레퍼토리, 그리고 오늘날 새롭게 탄생하는 음악이 하나의 카탈로그 안에서 함께 존재할 수 있습니다. 우리가 어떤 프로젝트에 관심을 갖는지는 그것이 어느 범주에 속하는가가 아니라, 그것을 세상에 내놓아야 할 충분한 예술적 이유가 있는가에 달려 있기 때문입니다.

이러한 관점은 Da Vinci Classics와 Da Vinci Jazz 모두에 공통적으로 적용되며, Élus와 Élus Antiqua에서는 보다 집약된 형태로 드러납니다. 이 컬렉션들은 연주자, 레퍼토리, 연구, 제작의 완성도가 특별히 높은 수준에서 결합하는 프로젝트를 위해 만들어졌습니다. 지금까지 안드레이 가브릴로프, 마리오 브루넬로, 조반니 솔리마, 바르바라 프리톨리, 마린스키 극장 관현악단·합창단 등이 참여했으며, Élus Antiqua는 역사적 레퍼토리와 연주 관행에 초점을 맞춘 제작을 통해 이러한 방향을 더욱 발전시키고 있습니다. 그 가운데 하나가 디에고 파솔리스, I Barocchisti, 안 할렌베리, 로미나 바소가 참여한 비발디 프로젝트입니다.

그러나 이러한 프로젝트가 Da Vinci 안에서 특별히 다른 기준으로 제작된다는 뜻은 아닙니다. 오히려 그것들은 회사 전체의 활동을 관통하는 원칙이 가장 눈에 잘 띄는 형태로 드러난 경우라고 할 수 있습니다. 품질에 대한 기준은 특정 컬렉션이나 일부 특별한 타이틀에만 적용되지 않습니다. 레퍼토리의 성격, 아티스트의 정체성, 프로젝트의 규모에 따라 방식은 달라질 수 있지만, 모든 발매와 출판은 검토, 대화, 제작, 최종 승인이라는 동일한 기본 과정을 거칩니다.

Da Vinci Publishing은 2015년 오사카에서 설립되었습니다. 이후 유럽, 아시아, 북미를 비롯한 여러 지역에서 하나씩 관계를 구축하며 국제적인 기반을 넓혀 왔습니다. 현재 실물 음반은 이탈리아의 Egea Music, 독일과 오스트리아의 Harmonia Mundi Distribution, 미국과 캐나다의 MVD Entertainment, 일본의 Tokyo M-Plus를 비롯하여 클래식 음반의 주요 시장에서 활동하는 전문 유통사들을 통해 공급되고 있으며, 여러 국가 및 지역별 파트너들과도 협력하고 있습니다. 전 세계 디지털 유통이 이를 보완하고 있으며, Naxos Music Library를 통해 대학과 도서관, 연구기관, 전문적인 청취자들에게도 카탈로그가 소개되고 있습니다.

이와 함께 Da Vinci는 오랜 기간 국제적인 홍보 활동과 언론과의 관계를 발전시켜 왔습니다. Da Vinci의 음반은 유럽, 아시아, 북미의 잡지, 신문, 전문 매체와 방송사를 통해 지속적으로 리뷰되고, 심층적으로 소개되며, 라디오에서 방송되고 있습니다. Gramophone, Fanfare, Pizzicato, ResMusica, France Musique를 비롯한 여러 매체는 Da Vinci가 꾸준히 교류하는 훨씬 더 넓은 국제 네트워크의 일부입니다. 하나의 프로젝트는 음반이 제작되거나 온라인에서 공개되는 순간 끝나는 것이 아니라고 생각하기 때문입니다.

Da Vinci에게 작품을 세상에 내놓는다는 것은, 그 작품이 실제로 자신의 청중과 만날 수 있는 조건까지 마련한다는 뜻입니다.

이 생각은 겉으로는 서로 별개의 업무처럼 보일 수 있는 여러 활동을 하나로 연결합니다. 음반 제작, 악보 출판, 유통, 홍보, 시장과의 관계는 각각 독립된 영역이 아니라 하나의 프로젝트가 세상으로 나아가는 과정에서 거치는 서로 다른 단계입니다. 작품이 단지 카탈로그에 등록되어 있을 뿐, 적절한 유통도, 충분한 정보 전달도 없고, 그것을 들을 사람, 판매할 사람, 비평할 사람, 프로그램에 포함할 사람, 연구할 사람에게 실제로 다가가려는 노력이 없다면, 우리에게 그 프로젝트는 아직 절반만 세상에 나온 것과 같습니다.

Da Vinci Edition 역시 같은 원칙에 따라 운영됩니다. 이곳에서 음악은 녹음뿐 아니라 악보라는 형태로도 남게 됩니다. 출판 카탈로그에는 역사적 레퍼토리, 새로운 판본, 현대 작곡가의 작품이 포함되며, Hal Leonard Europe과의 협력을 통해 국제적으로 유통되고 있습니다. 우리는 녹음과 악보 출판을 서로 관계없는 두 가지 활동으로 보지 않습니다. 두 작업 모두 하나의 음악적 아이디어에 형태와 지속성을 부여하고, 더 널리 전달되도록 하며, 새로운 해석이 다시 태어날 가능성을 열어 주는 일이기 때문입니다.

녹음에 대한 우리의 접근 역시 같은 생각에서 출발합니다. DV Studio와의 협업을 통해 Da Vinci의 출판 및 음반 제작 활동에는 클래식 음악의 녹음과 포스트프로덕션에 특화된 환경이 더해졌습니다. 이 스튜디오는 다른 레이블의 제작에도 사용되고 있습니다. 클래식 음악을 위해 마련된 악기와 기술적 전문성, 공간을 활용함으로써 프로젝트가 필요로 하는 경우 제작 과정의 더 넓은 범위를 함께할 수 있습니다. 다만 DV Studio의 이용이 Da Vinci를 통해 발매하기 위한 조건은 아닙니다. 우리가 중요하게 생각하는 것은 어디에서 녹음했는가가 아니라 최종적으로 어떤 예술적·기술적 결과에 도달했는가입니다.

Da Vinci는 처음부터 단순한 서비스 회사로 만들어진 것이 아니며, 아티스트가 전달한 자료를 시장에 내놓을 상품으로 바꾸는 것만을 우리의 역할이라고 생각한 적도 없습니다. 물론 계약, 비용, 업무 범위, 일정, 각자의 책임은 분명히 존재합니다. 음반사와 음악 출판사 역시 하나의 기업이며, 기업으로서 건전하게 운영될 수 있어야 합니다. 그러나 경제적인 관계만으로 아티스트와 출판사 사이의 관계 전체를 설명할 수는 없습니다. 또한 아티스트가 프로젝트 비용의 일부를 부담한다고 해서 모든 예술적·제작적 판단에 대해 자동적으로 음반사나 출판사의 동의를 얻는 것도 아닙니다.

Da Vinci의 일에는 수많은 협업을 거치며 점차 분명해진 하나의 생각이 자리하고 있습니다.

음악을 세상에 내놓는다는 것은, 그에 대한 책임을 맡는 일입니다.

한 장의 음반, 한 권의 악보, 하나의 녹음은 결코 중립적인 물건으로 우리에게 도착하지 않습니다. 그 뒤에는 오랜 시간의 공부와 연습, 개인적인 투자, 예술적 선택, 시행착오, 실수와 수정이 있으며, 많은 경우 그것을 만든 사람의 직업적 삶에서 상당한 부분이 담겨 있습니다. Da Vinci가 어떤 프로젝트를 받아들이기로 결정하는 순간, 그 신뢰에는 우리 몫의 책임도 생긴다고 생각합니다. 그것은 작품을 제대로 제작하고 유통하는 책임에만 머물지 않습니다. 그 작품을 어떻게 이해하고, 어떻게 발전시키며, 어떤 모습으로 세상에 소개할 것인가에 대해서도 우리는 책임을 갖습니다.

그래서 우리의 일은 최종 마스터를 받기 훨씬 전부터 시작될 수 있습니다. 프로그램을 함께 검토하는 일에서 시작될 수도 있고, 녹음을 듣는 것, 특정 레퍼토리에 대해 이야기를 나누는 것, 프로젝트 전체의 일관성을 살펴보는 것에서 시작될 수도 있습니다. 때로는 가장 단순하면서도 가장 중요한 질문에서 출발하기도 합니다.

이 프로젝트를 세상에 내놓아야 할 이유는 무엇인가.

그 답이 처음부터 분명한 경우도 있습니다. 때로는 더 긴 대화를 거친 뒤에야 답을 찾을 수 있습니다.

프로그램의 구성을 바꾸자고 제안해야 할 수도 있고, 녹음을 더 다듬어 달라고 요청하거나, 제목이나 디자인을 다시 생각해야 할 수도 있습니다. 반대로 출판사에서 처음 제안했던 생각보다 아티스트의 아이디어가 더 낫다는 사실을 인정하고 우리가 생각을 바꿔야 할 때도 있습니다. Da Vinci는 아티스트를 존중한다는 것이 그의 모든 판단을 자동적으로 승인하는 것이라고 생각하지 않습니다. 마찬가지로 출판사라는 위치가 자신의 예술적 감각을 연주자의 감각 위에 놓을 권리를 준다고도 생각하지 않습니다.

협업은 바로 이 두 입장 사이에서 성립합니다.

아티스트는 자신의 작업에 대해 출판사가 대신할 수 없는 방식으로 알고 있습니다. 반대로 출판사는 제작, 출판, 유통, 시장에 관해 축적해 온 경험을 가지고 있으며, 모든 아티스트가 같은 정도의 경험을 갖추어야 한다고 기대하는 것은 합리적이지 않습니다. 여기에 녹음 엔지니어, 디자이너, 음악학자, 번역가, 홍보 담당자, 유통사 등 프로젝트에 참여하는 여러 사람의 전문성이 더해집니다. 협업이 제대로 이루어질 때, 어느 한 사람의 전문성이 다른 사람의 전문성을 지워 버려서는 안 됩니다.

이것은 때로 꽤 긴 논의를 할 수 있어야 한다는 뜻이기도 합니다. 상대방이 더 설득력 있는 이유를 제시한다면 자신의 판단을 바꿀 준비가 되어 있어야 합니다. 동시에 어떤 선택이 프로젝트의 완성도나 일관성을 위해 필요하다고 판단한다면, 그 이유를 설명하고 그 결정을 지킬 수도 있어야 합니다. 이런 관점에서 의견 차이는 협업의 실패가 아닙니다. 서로에 대한 존중과 더 나은 결과를 만들어 내겠다는 공통의 의지가 유지되는 한, 오히려 협업에서 가장 생산적인 순간 중 하나가 될 수 있습니다.

Da Vinci가 하나의 프로젝트에 들이는 시간을 중요하게 여기는 것도 같은 이유입니다. 대화, 청취, 수정, 교정, 새로운 시안과 초안, 그리고 다시 생각하는 과정은 제작 과정에 덧붙여진 번거로운 부수 작업이 아닙니다. 많은 경우 바로 그 과정 속에서 프로젝트가 최종적인 모습을 얻게 됩니다.

그러나 이러한 정성과 노력은 한쪽 방향으로만 이루어질 수 없습니다.

아티스트의 시간에는 가치가 있습니다. 마찬가지로 마스터를 작업하는 엔지니어의 시간, 표지를 수정하는 디자이너의 시간, 해설을 준비하는 음악학자의 시간, 자신의 시장에 작품을 소개하는 유통사의 시간, 상황이 바뀌어 전체 제작 일정을 다시 조정해야 하는 사람의 시간에도 가치가 있습니다. 유연하게 대응하는 태도는 Da Vinci의 일하는 방식에서 매우 중요하지만, 그것이 한계가 없다는 뜻은 아닙니다. 어려운 사정은 이해할 수 있고, 실수는 바로잡을 수 있으며, 예상하지 못한 일은 실제 업무에서 피할 수 없습니다. 다만 우리가 먼저 스스로에게, 그리고 같은 기준으로 다른 사람에게도 요구하는 것은 약속이 실제 의미를 가져야 하며, 각자가 자신의 판단이 가져오는 결과를 받아들일 준비가 되어 있어야 한다는 점입니다.

이러한 생각은 Da Vinci가 독립성을 중요하게 여기는 이유와도 이어집니다.

Da Vinci는 10년이 넘는 시간 동안 성장에 필요한 자원의 대부분을 자체적으로 부담하면서 예술적·출판적 판단의 자율성을 지켜 왔습니다. 그러나 우리에게 독립은 고립을 의미하지 않으며, 문화와 시장을 서로 대립시키는 개념도 아닙니다. 독립한다는 것은 무엇보다 스스로 선택할 수 있는 가능성을 지키는 것이며, 바로 그렇기 때문에 그 선택에 대한 책임도 온전히 자신이 맡는다는 뜻입니다.

어떤 프로젝트를 지원하기로 했다면, 그것이 상업적으로 가장 쉬운 선택이 아니더라도 그 결정을 감당할 준비가 되어 있어야 합니다. 판단이 잘못되었다면 그 책임을 인정해야 하고, 우리가 실수했다면 바로잡아야 합니다. 무언가 제대로 작동하지 않는다고 생각한다면, 문제를 피하는 편이 더 쉬운 상황에서도 그것을 말할 수 있어야 합니다.

그러나 회사 자체가 지속 가능하지 않다면 이러한 자유 역시 지켜낼 수 없습니다. 우리는 시장을 문화의 적으로 보지 않습니다. 시장 역시 문화가 살아가야 하는 장소 가운데 하나입니다. 유통망을 만들고, 서로 다른 지역의 특성을 이해하고, 특정 레퍼토리를 어떻게 소개해야 하는지 고민하고, 홍보에 투자하며, 제작을 경제적으로 지속 가능한 구조로 유지하는 것은 앞으로도 새로운 작품을 내고, 새로운 프로젝트에 투자하고, 새로운 위험을 감수할 수 있는 가능성을 지키는 일입니다.

동시에 상업적 성과가 예술적 가치의 유일한 기준이 될 수도 없습니다.

어떤 음반은 잊혀진 레퍼토리를 다시 음악계로 돌려놓기 위해 만들어집니다. 어떤 음반은 우리가 가치 있다고 믿는 하나의 해석을 기록하기 위해 만들어집니다. 또 어떤 프로젝트는 현대 작곡가의 작업을 구체적인 형태로 남기기 위해 존재하며, 다른 프로젝트는 한 연주자의 예술적 탐구에서 중요한 한 단계를 기록합니다. 이 모든 프로젝트가 같은 논리를 따를 필요는 없습니다. 다만 각각에는 세상에 나와야 할 이유가 있어야 하며, 우리는 그 이유를 다른 사람에게도 전달할 수 있을 만큼 충분히 이해해야 한다고 생각합니다.

DV Young Sounds도 같은 생각에서 출발했습니다. Da Vinci가 새로운 프로젝트의 선정, 제작, 출판·발매, 홍보에 직접 투자하는 국제 음반 콩쿠르입니다. 단순히 수상자를 선정하는 데 목적이 있는 것이 아니라, 하나의 예술적 제안을 실제 음반과 출판물로 구현하고, Da Vinci의 다른 카탈로그와 동일한 제작·유통 체계를 통해 그 프로젝트가 현실이 되는 과정까지 함께하기 위해 만들어졌습니다.

10년이 넘는 시간이 지난 지금, 이 과정의 결과는 카탈로그의 폭, 출판과 발매의 수, 유통망, 국제적인 활동 범위, 언론의 반응 등을 통해 확인할 수 있습니다. 모두 중요한 성과이며, 오랜 시간 이어 온 작업의 연속성을 보여 주는 구체적인 증거입니다.

그러나 이것만이 Da Vinci가 가장 중요하게 생각하는 자산은 아닙니다.

우리에게 가장 중요한 자산은 오랜 시간에 걸쳐 쌓아 온 신뢰입니다. 자신의 작업을 Da Vinci에 맡기는 아티스트와 작곡가의 신뢰, 오랜 관계를 맺어 온 출판사와 협력자들의 신뢰, 각 지역에서 Da Vinci를 대표하는 유통 파트너의 신뢰, 우리의 음반과 악보를 받아 보는 언론과 음악계 관계자들의 신뢰, 그리고 마지막으로 Da Vinci의 음반이나 악보를 접하는 사람이 그 이름 뒤에 단순한 절차가 아니라 실제적인 선택과 판단이 있었다고 기대할 수 있는 신뢰입니다.

우리는 이 신뢰를 당연한 것으로 여기지 않으며, 회사가 소유하는 것이라고도 생각하지 않습니다. 신뢰가 있다고 해서 아티스트가 계속 우리와 함께해야 할 의무가 생기는 것은 아닙니다. 전문적인 협업이 개인적인 의무로 바뀌는 것도 아니며, 관계가 끝날 수 있다는 가능성을 없애는 것도 아닙니다. 신뢰는 계속해서 그에 걸맞은 행동을 할 때에만 유지됩니다. 그렇기 때문에 우리가 한 약속과 실제 행동이 일치해야 하고, 할 수 없는 일이 있다면 솔직하게 말해야 하며, Da Vinci 스스로 판단을 다시 검토하거나 수정해야 할 때에는 그것을 인정할 수 있어야 합니다.

아마도 어떤 정의를 내세우는 것보다 이러한 태도 자체가 Da Vinci가 어떤 존재이고자 하는지를 더 잘 보여 줄 것입니다.

아티스트가 우리에게 프로젝트를 맡길 때, 한 가지는 분명히 알기를 바랍니다. 그 프로젝트는 진지하게 다뤄질 것이라는 점입니다. 이것은 모든 제안이 승인된다는 뜻도, 모든 요청이 실현될 수 있다는 뜻도, 모든 어려움을 해결할 수 있다는 뜻도 아닙니다. 그 작품에 필요하다고 우리가 판단하는 만큼의 관심과 전문적 판단, 자원을 투입한다는 뜻이며, 동시에 그 프로젝트를 실현하기 위해 함께 일하는 모든 사람의 작업에 대해서도 같은 진지함을 요구한다는 뜻입니다.

Da Vinci Publishing은 이러한 상호성 위에 세워졌습니다. 스스로 선택할 자유와 그 선택의 결과에 대한 책임, 각자의 전문성에 대한 존중, 예술적 독립성, 품질에 대한 끊임없는 관심, 그리고 무엇을 만들었는가와 그것을 어떤 방식으로 만들었는가가 서로 어긋나지 않을 때 비로소 하나의 출판물과 음반이 진정한 가치를 가질 수 있다는 믿음입니다.

우리의 일은 단순히 음악을 발매하고 악보를 출판하는 데 있지 않습니다.

하나의 예술적 아이디어에 형태와 지속성을 부여하고, 그것이 세상 속에서 실제로 존재할 자리를 마련하는 것. 그리고 아티스트와 함께 그 음악이 들리고, 연구되고, 논의되며, 그 자체에 충분한 힘이 있다면 발표의 순간을 넘어 계속 살아갈 수 있는 조건을 만드는 것.

그것이 Da Vinci Publishing이 하는 일입니다.

这种多样性，并不是为了建立一个风格趋同、一切彼此相似的目录。恰恰相反，Da Vinci 始终认为，不同的曲目、不同的演奏传统以及不同艺术家的个性，本身就是出版工作不可缺少的一部分。巴赫、莫扎特、贝多芬或舒曼，可以与几乎未被唱片记录的作曲家并列，也可以与重新被发现的历史曲目以及当代最新的音乐创作共同存在。我们是否选择一个项目，从来不取决于它属于哪一个类别，而在于它是否具有足够充分的艺术理由，值得被出版。

这一理念贯穿 Da Vinci Classics 与 Da Vinci Jazz，并在 Élus 和 Élus Antiqua 两个系列中得到更为集中的体现。这两个系列面向那些在演奏者、曲目、研究和制作水准之间达到特别高度的项目。多年来，其中汇聚了安德烈·加夫里洛夫（Andrei Gavrilov）、马里奥·布鲁内罗（Mario Brunello）、乔瓦尼·索利马（Giovanni Sollima）、芭芭拉·弗里托利（Barbara Frittoli），以及马林斯基剧院管弦乐团与合唱团等音乐家和团体。Élus Antiqua 则进一步将这一方向延伸至历史曲目和演奏实践，其中包括由迭戈·法索利斯（Diego Fasolis）、I Barocchisti、安·哈伦贝里（Ann Hallenberg）和罗米娜·巴索（Romina Basso）参与的维瓦尔第项目。

然而，这些项目只是 Da Vinci 整体工作原则中较为鲜明的一种体现。对品质的要求并不只属于某一个系列，也不只适用于少数特别重要的作品。每一项出版与发行，都要经历评估、交流、制作和最终确认的基本过程，同时根据曲目的性质、艺术家的特点以及项目本身的规模作出相应调整。

Da Vinci Publishing 于 2015 年创立于大阪。此后，我们通过在欧洲、亚洲、北美及其他众多市场逐步建立起来的合作关系，不断拓展自己的国际网络。目前，实体唱片由古典音乐主要市场中的专业合作伙伴负责发行，包括意大利的 Egea Music、德国与奥地利的 Harmonia Mundi Distribution、美国与加拿大的 MVD Entertainment、日本的 Tokyo M-Plus，以及其他国家和地区的发行商。全球数字发行与实体发行相辅相成，而通过 Naxos Music Library，我们的目录也进入了国际范围内的图书馆、大学以及专业听众群体。

与此同时，Da Vinci 多年来持续发展国际传播和媒体关系。我们的作品经常在欧洲、亚洲和北美的杂志、报纸、专业媒体及广播机构中获得评论、专题报道和节目播出。Gramophone、Fanfare、Pizzicato、ResMusica、France Musique 等众多媒体，只是我们长期保持联系的更大国际网络的一部分。因为在我们看来，一个项目的工作并不会在唱片制作完成或录音上线的那一刻结束。

对 Da Vinci 而言，出版一部作品，也意味着为它真正抵达听众创造条件。

这一理念将许多表面上彼此独立的工作连接在一起。唱片制作、乐谱出版、发行、传播以及与市场的关系，并不是彼此分割的业务，而是同一个过程中的不同环节。如果一个项目只是被收入目录，却没有合适的发行，没有相应的传播，也没有认真尝试去接触那些可能聆听它、销售它、评论它、将其纳入节目或研究它的人，那么在我们看来，这项出版工作还没有真正完成。

同样的原则也贯穿 Da Vinci Edition。在这里，音乐不仅通过声音，也通过书写的页面获得形式。我们的乐谱目录包括历史曲目、新版乐谱以及当代作曲家的作品，并通过与 Hal Leonard Europe 的合作实现国际发行。对我们而言，录音与乐谱出版并不是互不相关的两项业务。两者都在为音乐理念赋予形式和延续性，使它得以传播，并为新的演绎创造可能。

我们对录音的理解也来自同样的需要。通过与 DV Studio 的合作，我们拥有了一个专门服务于古典音乐录音和后期制作的专业环境，该录音室也承担其他厂牌的制作项目。适合这一音乐领域的乐器、专业技术以及录音空间，使我们能够在项目需要时，更深入地参与整个制作过程。不过，使用 DV Studio 从来不是由 Da Vinci 发行作品的条件。我们关注的是最终的艺术和技术成果，而不是作品在哪里完成。

Da Vinci 并非以提供制作服务为目的而成立，我们也从未把出版理解为：艺术家交付材料，而我们只是将其加工成面向市场的产品。合同、费用、具体服务、截止日期和明确的责任范围当然都存在；唱片厂牌和音乐出版社同样是企业，也必须具备可持续运作的能力。但经济关系并不能概括艺术家与出版社之间的全部关系。同样，即使艺术家承担项目中的部分费用，也并不意味着厂牌或出版社会因此自动认可其所有艺术或制作上的选择。

Da Vinci 的工作建立在一个通过数千次合作而逐渐变得清晰的认识之上：出版音乐意味着承担责任。

一张唱片、一份乐谱或一段录音，从来都不是没有背景的“材料”。它们背后是多年的学习、个人投入、艺术判断、尝试、错误与修正，很多时候，也承载着创作者或演奏者职业生涯中相当重要的一部分。当 Da Vinci 决定接受一个项目时，我们认为，这份托付同时也带来了属于我们的责任。我们的责任不仅是妥善完成作品的制作与发行，也包括如何理解它、如何进一步完善它，以及最终以怎样的方式将它呈现出来。

因此，我们的工作有时会在最终母带交付之前很久就已经开始。它可能始于对节目构成的讨论，始于对录音的聆听，始于围绕某一曲目的交流，也可能始于对整个项目是否具有足够完整性和内在逻辑的判断。有时候，它甚至始于一个最简单、同时也是最重要的问题：

为什么这个项目值得被做出来，并最终呈现给听众？

有时，答案非常明确；有时，则需要经过更长时间的交流才能找到。

我们可能会提出修改建议，重新思考节目的结构，要求进一步完善录音，重新考虑标题或视觉设计。也有时候，我们必须承认，艺术家的方案比出版社最初提出的想法更好。Da Vinci 并不认为，尊重艺术家就意味着自动赞同他的每一个决定；同样，我们也不认为，作为厂牌或出版社，就有权用自己的艺术判断取代演奏者的感受与理解。

真正的合作，恰恰存在于这两种立场之间。

艺术家对自己的作品和演奏，有着出版社无法替代的理解。与此同时，出版社在制作、出版、发行和市场方面拥有自己的经验，而要求每一位艺术家都具备同样的经验，既不现实，也没有必要。除此之外，还有录音工程师、设计师、音乐学者、翻译、宣传人员、发行商以及所有参与项目的人所拥有的专业能力。真正有效的合作，并不是其中一种专业判断压过另一种，而是让不同的专业能力彼此补充，共同作用。

这也意味着，我们必须能够真正讨论问题，有时甚至需要花很长时间。如果对方提出了更有说服力的理由，我们应该愿意改变自己的决定；而当我们认为某一选择对于项目的品质或整体一致性确实必要时，也应该能够说明理由并坚持这一判断。从这个意义上说，意见不同并不意味着合作失败。只要彼此尊重对方的工作，并共同希望获得更好的结果，分歧反而可能成为合作中最有价值的部分之一。

这也是为什么 Da Vinci 特别重视投入一个项目的时间。沟通、聆听、修改、校正、新的方案以及反复思考，并不是制作之外令人厌烦的附加工作。很多时候，恰恰是在这些过程中，一个项目才逐渐形成它最终的面貌。

但这种投入不能只是单方面的。

艺术家的时间有价值，处理母带的工程师、修改封面的设计师、准备文字的音乐学者、将作品引入当地市场的发行商，以及因为情况发生变化而必须重新安排制作流程的工作人员，他们的时间同样有价值。因此，愿意沟通、理解具体情况并保持灵活，是 Da Vinci 工作方式中不可缺少的一部分，但这并不等于没有界限。困难可以被理解，错误可以被修正，意外也不可避免地存在于所有真实的工作之中。我们首先要求自己，也同样要求与我们合作的人，认真对待已经作出的承诺，并愿意面对自己的决定所带来的后果。

同样的认识，也解释了为什么我们如此重视独立性。

十余年来，Da Vinci 的发展主要依靠自身资源，同时始终保持艺术和出版决策上的充分自主。这种独立从来不意味着孤立，也不意味着把文化和市场彼此对立起来。对我们而言，独立首先意味着保有选择的自由，而正因为能够自由选择，我们也必须为自己的选择承担全部责任。

如果我们决定支持一个项目，那么即使它并不是商业上最容易的选择，我们也应该准备为这个决定负责。如果一个判断后来证明有误，我们必须承认。如果错误来自我们自己，我们必须修正。如果我们认为某些事情没有达到应有的状态，就应该能够坦率指出，即使回避问题会更容易。

然而，如果企业本身不能持续运作，这种自由也就失去了实际意义。我们从不把市场视为文化的敌人，而把它看作文化需要在其中生存和流通的现实环境之一。建立发行网络，了解不同地区，思考某一曲目应该如何被介绍，投入传播工作，并使制作在经济上保持可持续，都是为了保留一种能力：让我们今后仍然能够继续出版、继续投入，并承担新的艺术风险。

与此同时，商业表现也不能成为衡量艺术价值的唯一标准。

有些作品被发行，是因为它们能够让被遗忘的曲目重新进入音乐生活；有些是因为它们记录了一种我们真正相信的演绎；另一些则让当代作曲家的创作留下具体而可以延续的记录，或记录一位演奏者在自身艺术探索中的重要阶段。我们并不要求所有项目遵循同一种逻辑。我们只要求它们各自拥有值得存在的理由，同时也要求自己充分理解这个理由，使其他人能够理解并感受到它。

DV Young Sounds 正是从同样的理念出发而诞生的。通过这一国际录音赛事，Da Vinci 直接参与新项目的遴选、制作、出版发行和推广。它并不只是一个奖项，而是希望让一项艺术构想真正转化为可以被听见、被传播的作品，并通过与 Da Vinci 其他目录项目相同的制作和发行体系，陪伴它完成整个发展过程。

十余年之后，这一路走来的成果当然可以从目录的广度、出版与发行的成果、市场覆盖、国际影响力以及媒体的反馈中看到。这些都很重要，也是我们长期持续工作的具体体现。

但它们本身，并不是 Da Vinci 最重要的财富。

真正重要的，是随着时间逐渐建立起来的信任：艺术家和作曲家愿意把自己的作品交给我们的信任；出版社、合作伙伴以及长期协作者之间建立的信任；在各自市场代表 Da Vinci 的发行商给予我们的信任；媒体和音乐专业人士对我们的信任；最后，还有那些拿起一张 Da Vinci 唱片或一份 Da Vinci 乐谱的人所拥有的信任，他们相信，在这个名字背后存在的是经过思考的判断与选择，而不仅仅是一套固定的流程。

我们从不把这种信任视为理所当然，更不认为它一旦建立就属于公司。它并不赋予我们要求艺术家继续与 Da Vinci 合作的权利，也不会把职业合作转变为个人义务，更不意味着一段合作关系不能结束。信任只有在我们不断以实际行动证明自己配得上它时，才能继续存在。因此，它要求我们让承诺与行动保持一致；当某件事无法做到时，要坦诚说明；而当 Da Vinci 自己需要重新考虑甚至修正某项决定时，也必须有能力承认这一点。

或许，比任何定义都更能说明 Da Vinci 希望成为怎样的一家公司，正是这种工作方式本身。

当一位艺术家把一个项目交给我们时，我们希望他至少可以确信一件事：这个项目会被认真对待。

这并不意味着所有建议都会得到认可，也不意味着所有要求都能够实现，更不意味着所有困难都一定可以解决。它意味着，我们会为这个作品投入自己认为真正必要的关注、专业判断和资源；与此同时，我们也期待所有参与者以同样的认真态度，尊重每一位为项目付出专业劳动的人。

Da Vinci Publishing 正是建立在这种相互的责任与尊重之上：拥有选择的自由，也承担选择所带来的后果；尊重每个人的专业能力；保持艺术上的独立；持续关注品质；并始终相信，一项出版或发行的真正价值，不仅取决于最终完成了什么，也取决于它是如何完成的，而这两者应当彼此一致。

我们的工作，并不只是出版音乐或发行唱片。

我们希望帮助一个艺术理念获得恰当的形式和延续性，并真正进入音乐生活；与艺术家共同创造条件，让音乐能够被聆听、被研究、被讨论，并且，如果作品本身拥有足够的力量，能够超越发行的那一刻，继续存在于人们的音乐生活之中。